polonaises

noreply@blogger.com (polonaises) — Fri, 26 Oct 2007 20:14:00 +0000

دلت می خواهد با خاطره هایت زندگی ای را زنده کنی که آن را مدیون هیچ کس نیستی :
اما او از این کار بازت می دارد . خاطره ی او _ او را به نام رجینا می خوانی ، به نام لائورا ، به نام کاتالینا ، به نام لیلیا _ خاطره ی او همه ی خاطرات دیگرت را در بر می گیرد و وا می داردت تا قدر او را بشناسی : اما همزمان با هر فریاد دردی که می کشی می دانی که این شناسایی ترحمی است به حال خودت ، خودت که تباه می شوی : هیچ کس بیش از این زن چیزی به تو نمی دهد و چیزی از تو نمی گیرد ، این زن که تو او را با چهار نام گوناگون دوست داشته ای ، چه کسی جز او ؟

مرگ آرتمیو کروز / کارلوس فوئنتس

الف مي‌داند كه بايد گاهي بيايد سراغ من، تو نمي‌داني.

حامد عزیز
هنوز گاهی به توی ندیده ام می اندیشم ،
نگاهت می کنم توی واژه های نگفته ام و دلم برای دو سال نبودنت تنگ می شود
و برای رفتنت و تمام شدن تمام تو و نامت

noreply@blogger.com (polonaises) — Wed, 03 Oct 2007 19:39:00 +0000

What if I wanted to break
Laugh it all off in your face
What would you do?
What if I fell to the floor
Couldn't take all this anymore
What would you do, do, do?

What if I wanted to fight
Beg for the rest of my life
What would you do?
You say you wanted more
What are you waiting for?
I'm not running from you

I tried to be someone else
But nothing seemed to change
I know now, this is who I really am inside.
Finally found myself
Fighting for a chance.
I know now, this is who I really am.

Come break me down
Bury me
I am finished with you.
Look in my eyes
You're killing me, killing me
All I wanted was you

Bury me

noreply@blogger.com (polonaises) — Fri, 29 Jun 2007 14:09:00 +0000

*هیچ چیز گناه نگفتن مرا جبران نمی کند

" من کسی را از دست داده ام . نه به آسانی کلامی که گفته شود .
نه به آسانی تماشای شما وقتی چیزی از دست می دهید .
من کسی را از دست داده ام . با چیزی که گنگم کرده است .
و چهره ای بی تفاوت از زخم شفا نایافته ی دائمیم . "

مراد/ ف

* کابوس هام را بردار ،
عادی شده اند
کمی ترس بیاور ...

noreply@blogger.com (polonaises) — Thu, 31 May 2007 15:13:00 +0000

" من ، بر افروخته و بر انگیخته "

این ها داستان های آدم هایی بودند که مبدل به جانور یا درخت یا مجسمه می شدند . داستان های تغییر شکل دادن بودند . زن ها به گل آفتاب گردان ، عنکبوت ، شب پره ، پرنده مبدل می شدند ، مرد ها به مار ، خوک ، سنگ یا فقط باد هوا . پسرک نمی دانست که دارد به آثار اووید گوش می دهد ، و اگر هم می دانست اهمیتی نداشت داستان های پدر به او می گفت که اشکال زندگی تغییر پذیر است و هر چیزی در این دنیا به راحتی می تواند چیز دیگری بشود . پدر بزرگ همین جور که حرف می زد بدون اینکه خودش بداند زبان اش مبدل به زبان لاتینی می شد ، انگار حالا چهل سال پیش است و او دارد سر یکی از کلاس هایش کتاب می خواند . معلوم می شود هیچ چیزی از قاعده ی تغییر پذیری مصون نیست ، حتی زبان آدمیزاد .

پسرک پدر بزرگش را یک گنج دور ریخته شده می دانست . داستان ها را همچون تصویر حقیقت می پذیرفت و بنابراین به نظرش این داستان ها قضایایی بودند که می توان آن ها را به آزمایش گذاشت . در تجربه ی خودش دلایلی به دست آورده بود که اشیا و آدم ها هردو ناپایدارند .

به بروس روی کمد نگاه می کرد و گاهی بروس سر می خورد و از لبه ی کمد به زمین می افتاد . اگر پنجره ی اتاقش را بالا کشیده بود در همان لحظه ای که فکر می کرد اتاق سرد شده است پنجره خود به خود بسته می شد . دوست می داشت برای تماشای فیلم به تئاتر نیوروشل در خیابان اصلی شهر برود . از اصول عکاسی خبر داشت ، ولی این را هم می دانست که فیلم سینما متکی بر این قابلیت آدم ها یا جانوران یا اشیا است که پاره هایی از وجود خودشان را از دست بدهند ، رسوبی از سایه روشن از خودشان جا بگذارند . محو صدای گرامافون " ویکترولا " می شد و یک صفحه را بارها می گذاشت ، هرچه بود انگار می خواست دوام یک رویداد ضبط شده را آزمایش کند .

بعد شروع کرد به بررسی کردن خودش در آیینه ، انگار منتظر بود که جلو چشم خودش تغییری در او روی دهد . نمی توانست ببیند که قدش حتی از چند ماه پیشش بلند تر شده است ، یا رنگ مویش دارد تیره می شود . مادر دریافته بود که پسرک به خودش توجه پیدا کرده است ، و این را خودبینی پسری می دانست که دارد مرد می شود .

در حقیقت پسرک همچنان با آیینه ور می رفت ، اما نه به دلیل خود بینی ، بلکه آیینه را به عنوان وسیله ی نسخه برداری از خودش کشف کرده بود . آن قدر به خودش خیره می شد که وجودش به دو موجود رو به روی هم تقسیم می شد و هیچ کدام نمی توانست مدعی واقعی بودن باشد . احساس می کرد که انگار روحش از جسم آزاد شده . دیگر یک فرد مشخص و معین نیست . احساس گیج کننده ی جدا شدن از خودش برای همیشه به او دست می داد . خودش را چنان در این حال غوطه ور می ساخت که دیگر نمی توانست از آن بیرون بیاید ، با آن که ذهن اش کاملا روشن بود . باید به یک محرک خارجی تکیه می کرد ، مثل یک صدای بلند یا تغییر نوری که از پنجره می تابید تا حواس اش جمع شود و به جای خودش برگردد.

رگتایم
ای.ال.دکتروف

noreply@blogger.com (polonaises) — Thu, 17 May 2007 21:03:00 +0000

رودخانه که می گذرد زیر پل
مال تو
دختر پوست کشیده ی من بر استخوان بلور
... *
بیژن نجدی

به گاست سهیل ، به گاست !
پسرک پاره پاره لباس ، قدش تا زانوان من ، می دود این پا و آن پا تا سوی دستان باز ِ به آغوش ِ دلاله ،
روی ِ پا بند نیست ، کژ و مژ می خرامد و می خندد ، دلاله به لبخند پاسخ می گویدش ،
به گاست سهیل ، چشم هاش را نگاه کن ، بیرون زده رگ هاش سرخ ، لثه هاش متورم و سرخ وقتی که می خندد ، گوشتش به کرم نشسته ، دستانش پودر ، دنده هاش بیرون زده ، موهای ران هاش مثل خزه لیز و لزج ، پسرک می دود که چه ؟ نمی بیند این کراهت متعفن را ...
به گاست سهیل ، رد خون گوشه ی لبش ، خنده ی کثیفش ، پسرک نمی داند که توی آغوش این الهه ی دیو می پوسد ، ها سهیل ؟
از پشت بغلم می کند ، شب وارونه و تاریک غرقمان می کند ، موهام را پهن روی سینه ی گرم و لرزانش ، می رویم جلوی آیینه ، دست هاش می سرند روی سینه هام ، توی آینه چشم هاش برق می زند ، لرز مرا می بلعد ، توی آیینه نگاهش می کنم ، لاله ی گوشم را می بوسد ، با همان صدای گرفته ی همیشگی دوست داشتنیش : بغلم کن . می داند که وا می روم ، بر می گردم ، بغلش می کنم ، لب هاش روی گردنم می سرند ، دست به دست هاش می کشم ، می ریزند ،

پسرک جیغ می کشد توی تجزیه ی بازوان دلاله ، خون گوشه ی لب هاش می ترساندش ، چشم هاش را می بندد ، لثه های ملتهبش می لرزاندش ، جیغ می کشد ،

من ِ برهنه روی رگ هاش با لب می سرم ، رگ هاش آبی ، رگ هاش سرد ، چند قرن گذشت توی آیینه و من چشم بسته توی رگ هام جوشاندمش پیکر پر صدای سردش را که حالا جسد ، چند قرن ِ برهنه پای این سردی ِ مرگ نشسته ام و لیسیده ام که بوی تعفن و لاشه ی خورده شده اش به چشم و زبانم نیامده ،
هنوز با همان صدای گرفته ی همیشه : بغلم کن . به گاست سهیل ،

پسرک لباس هاش پاره پاره نبود ، لای تقلای فرار از دلاله جرید ، جرزید ،
قدش تا زانوان من می رسید و تا زخم گوشه ی زانوی دلاله ، دلاله می گوید مادر پسرک مادرش بوده ، می گوید جندگی می کرده ، می گوید دلاله را به پدر پسرک فروخته توی خواب ، حالا دستش به مادرش نمی رسد که پسرک را این جور زجر کش می کند ،
به گاست سهیل ، نگاه کن ، زخم زانوش را چپانده لای دندان های پسرک و پسرک هی کف بالا می آورد و هی عق می زند که دلاله یاد آیینه بیافتد و یاد اندوه مادر پسرک که زیر لاشه ی مرده ی قرن ها صدا به نمی دانم گنگی از نا فهمی ِ درد ذوب شد ...
پوستش جمع می شود و دست های دلاله هی کش می آید توی ثانیه های ریخته که هرکدامشان سنگریزه ای لای دوایر سالی ِ درخت سوخته ی چشم هاش که رگه رگه با باد می گریست و کرور کرور با یاد می آمیخت ...
عقیم ، دلاله ی عقیم ، می سوزد و پسرک را به یاد مادر پسرک می سوزاند که چه اش را بداند و نمی داند که این هرزگی معصوم از کجای نبضش جاریست ...

با همان صدای همیشه ، خواب می بردش ...

به گام سهیل ، به گا !
دلاله توی کاشی ، بُر که می زنم انحنای لطیف اندام نارسش را ، پخش می شود توی تک تک کاشی ها ، می رود تا بالا ، تا سقف ، پستان هاش آویزان ، ران هاش آویزان ، انگشت هاش آویزان ، می چکند توی تمام من ، من ملتهب ِ به گا ، باران دلاله توی کاشی ، پسرک کف می زند ، به ذوق می خندد ،

دست هام را بگیر سهیل ، بگو که توی ِ این رعشه ی تب آلود ِ نا خودی تو آمدی و تکه های مرا از توی هزار کاشی مدفون زیر قرن ها صدا جمع کردی و پر انحنا آغشتی به تمام خنده ی پسرکی که قدش به زانوان من می رسید و به زخم زانوان دلاله ...
به گاست ، به گام ...

یکی از از ما بهتران می گوید ، آن مار را می بینی .
میم می پرسد ، کدام مار .
یکی از از ما بهتران می گوید ، پایین چشمه های مه .
میم می گوید ، آن جا رودخانه است نه مه .
همان می گوید ، مار است . خودش را به شکل رودخانه در آورده برای شکار . نمی بینی چه سیاه شده ... *
فدایی نیا

به همان صدای همیشه ،
مار صیاد چشم من بود یا آب پیراهن تن برهنه ام سهیل ؟ ...

بیست و هفت اردی بهشت هشتاد و شش

noreply@blogger.com (polonaises) — Fri, 04 May 2007 18:11:00 +0000

وقتی که تمام این سرزمین پر از آدم غریبه است ، کر . نه که نمی شنوند این آواز آشکار را ، که صدای باد بر زمین غارت نیست نیست ، این صدای بی کلام . آواز می خوانند . همان آواز آشنا که غریبه را کر می کند و آشنا را لال . همین ، همین از ما بهترانند که می خوانند و می خوانند این آواز را که قدیمی نمی شود . همان آواز است که میم وقت رفتن شنیده همان است که میم حال می شنود . عاشق این گنگی . لم داده روی این جل با دنده های بی گوشت ، فقط ، کر ِ همه ی صداها ، ذره ذره اش گوش این صدا ، در این جا که همه مرده اند ، می آیند سراغ میم . می آیند سراغ میم و نه قربانی می خواهند و نه قربانی می دهند .

گل ، آتش رودخانه شد و سرشکسته نیست کسی دیگر .
دیگر ، درخت ِ سوخته زمین ِسوخته راه ِ سوخته. شراره های آتش حال خاکستر و خاکستر ِ خاکستر .
خاکستر لال نیست . خاک نیست دیگر درخت نیست ، درخت کُنار .
برهوت .
میم را بر می گردانند ، مثل یک ظرف زیادی . بقچه ای که باید به جایی برسانند . نامه ای که باید به دست کسی بدهند. کناره افتاده ، پیاده اغلب . همراه لنگملاری ها آدم های اسیر اجباری ، فراری های بازمانده از راه گپ . پل ِ راه ِ گپ شکسته ، ویران شده از سنگینی رفت و آمد ، با آدم ها و حیوان ها روش . غریب ، بر می گردد میم .
برای میم این آدم های بهار نیستند این زمین زمین بهار نیست . نه این خاک همان خاک نیست . یا اگر همان خاک است تمام روپوشش را کنده اند ، عوض کرده اند ، در این صدای آشنا .
این صدای زنگوله هاست که می آید . دوباره قافله ی از ما بهتران راه افتاده اند ، از این جا می گذرند بگو .
امشب، شب بیست ، بیست و پنجم ماه است ، بیست و سوم ماه است ، بیست و هفتم ؟ هر شبی از ماه قمری محاق ماه . قافله ی از ما بهتران از این جا می گذرند . صداشان می آید . آوازهاشان که به گوش می رسد معلوم است صدامان می کنند . آیا صدای برخورد باد را می شنوند بر زمین سوخته ، زمین خشک زمین ِ در آتش . درخت های سوخته خانه های سوخته خانه های به ندرت پیدا در این برهوت خرمن های سوخته . آیا صدای برخورد باد را می شنوند . آیا این زمین ، نی نیست حالا ، صدای این غربت برای داغ دل از ما بهتران .
شب بیست و پنجم ، شب بیست و هفتم شب بیست و نهم ماه .
از این جا می گذرند . ماه قمری نزدیک شده به ماه خورشیدی ، اواخر خرداد ، ماه آخر بهار . از کجا راه افتاده اند ، از این جا می گذرند . وقتی که تمام این سرزمین پر از آدم غریبه است ، کر . نه که نمی شنوند این آواز آشکار را ، که صدای باد بر زمین غارت نیست نیست ، این صدای بی کلام . آواز می خوانند . همان آواز آشنا که غریبه را کر می کند و آشنا را لال . همین ، همین از ما بهترانند که می خوانند و می خوانند این آواز را که قدیمی نمی شود . همان آواز است که میم وقت رفتن شنیده همان است که میم حال می شنود . عاشق این گنگی . لم داده روی این جل با دنده های بی گوشت ، فقط ، کر ِ همه ی صداها ، ذره ذره اش گوش این صدا ، در این جا که همه مرده اند ، می آیند سراغ میم .
می آیند سراغ میم و نه قربانی می خواهند و نه قربانی می دهند . مهمان می کنند از ما بهتران . حالا که میم پوشیده ی این صداست با لباس سنگی که به رودخانه افتاد ، از سر حواس پرتی شاید ، از سر اقبال شاید ، از سر تیگنوشت یا از دعای متولی شاید . به مهمانی می رود میم . هنوز از خاک دود بلند می شود ، دود خاکستری که هوا را مه می کند . نه صبحش معلوم است و نه ظهر و نه شب . مهمانی که هیچ کس غریبه نیست . جایی که جای غریب نیست . انگار آمده اند خانه ی خودشان بس که خودمانی رفتار می کنند . فقط ملاست که مدام می دود . از این آدم به آن آدم ، از آن آدم به این تپه ، آن تپه ، خیس ِ عرق . یک جا هم نمی ماند . سوال می کند و از بس عجله دارد منتظر جواب نمی ماند دوباره می دود ملا . توی ِ خیال میم ، میم خیال می کند ملا شکمروش گرفته ، می دود ملا . به میم که می رسد ملا به لبخند میم می رسد . چهره ی ملا در هم می شود . مثل یک بچه لب ور می چیند . تند که آمده خسته عرق کرده تند تر بر می گردد ، از تپه می رود بالا . از تپه ای که جنگل بوده زمانی تمام سوخته حال تمام شده دود و از کنده هاش از ریشه هاش در خاک دود بالا می آید هنوز ، با بادی که می وزد بی که دیده شود . از زمین چشمه های مه می آید بالا برهنه . درخت های خشک قهوه یی سوخته و برهنه . با آدم های عریان . نه کسی سوال می کند و نه کسی جواب می دهد ، نه حرفی . به ساعد میم ، سیاهی ِ این نیش معلوم نیست کی گزیده شده . علاج منتها این بار . آدم ها پیدا می شوند آدم هایی که میم می شناسد میم را می شناسند . جا که احتیاج به آشنا نیست احتیاج به غریبه نیست . همه چیز جنس این درخت است مه مانند خودمانی . صدای زنگوله ها می آید . صدای زنگوله ای که به پای زنان بسته اند زنانی که می رقصند بی که پیدا باشند . پشت این چشمه های مه ، دور نمی شوند نزدیک نمی شوند . هی میم جلو می رود اما صدا فاصله اش کم نمی شود . صدا جذب می کند . میم دنبال صدا . زنگوله هاست خود زنگوله هاست . پشت ، آن پشت رودخانه ی مه جریان دارد یا رودخانه ی دود ، جنس گیسوان مادر بزرگ . آن روبه رو گیسوان مادر بزرگ است افشان بر زمین ، زمین سوخته ی قهوه ای ، در این آواز که خون جوش می آورد ، جگر آور . میم تنها می رود همان جا که دیگران تنها می روند . جهت ِ راه ، یکی شان می کند . برهنگی یکی شان می کند . هر لحظه که چشم باز کنی اولین هستی . اولین هستی یا آخرین معلوم نیست . این ها به دید نمی آید . به دید ، همین صدای نا دیدنی است که آن سوی گیسوان مادر بزرگ جریان دارد . می خواند ، بی که صدا دور شود یا نزدیک شود . تا جا که میم فکر می کند صدا همین جاست ، همین حوالی ست . میم می ایستد برهنه . به امید این درخت سوخته و کهنه و خشک ، درخت فریبنده که ایستاده این جا برای فریب پنداری . میم نزدیک می شود . نگاه می کند میم تمام آدم هایی که دیده خیالات بوده ، گم شده . تمام سرزمین و رودخانه که دیده خیالات . هنگام که این صدا لمس نمی شود و گم نمی شود و ناپیدا ، و خودمانی . عین این لبخند روی لبان میم که میم نمی بیند اما می داند که روی لب هاش مانده . تنها یادگاری که میم دارد و به یاد می آورد . سر این رودخانه ای که نیست ، جنس گیسوان مادر بزرگ ، خاکستر و خاکستری در صدای زنگوله . به عروسی نمی روند ، از عروسی می آیند از ما بهتران . صدای زنگوله هاشان می آید . صداشان می آید و میم می شنود و می داند هیچ وصلتی خیر نیست این جا . آسمان فیروزه نیست این جا . آسمان تکه مقوایی است سوخته که دست که می زند میم به این آسمان ، پوسیده است و ریز ریز می شود ، پر از شعف های فریبنده در صدای زنگوله ها .
میم نگاه می کند ، آهرمز ایستاده با گرز چوب گردو ، بالای آسمان .
میم می گوید ، کجاست آن جا .
یکی از ما بهتران می گوید ، کجا ؟
میم نگاه می کند به آهرمز ، دقیق ایستاده با همان گرز چوب گرده ، قهوه یی ، ترساننده .
میم با حباب و مقوای زیر پای آهرمز بازی میکند . مقوا ریز ریز می شود . آهرمز با اخم می افتد ، با نشستگاه . چهره اش به هم تر از درد . بلند می شود ، گرز فراموش می کند ، می رود . نا پیدا آهرمز .
صدای خنده می آید . صدای خنده های پیر . صدای خنده های کهنه می آید صدای رگه رگه ی کرور کرور پاییزی . پیدا آهرمز ، پس که می رود می خورد به تیمور که همین جا معلق است از رودخانه . تیمور آهرمز را که می بیند به شانه هاش التماس می کند ، خوناخون .
به شانه هاش می گوید تیمور ، برای چند دقیقه هم که شده درد نکنید تا من حسابم را تصفیه کنم .
خون ِ شانه ها بند می آید . تیمور دنبال آهرمز می کند . آهرمز می دود تیمور به دنبال . از رودخانه ی گیسوان مادربزرگ می گذرند بی که خیس شوند . صدای خنده ی کهنه قطع نمی شود ، ممزوج صدای پای زنگوله هایی که نیامده دور می شوند ، فراری . یا پنداری که رودخانه است که دور می شود از صدای زنگوله . ناگهان آهرمز پاش می خورد به چیزی و غلت می زند .
صدای میرزاعلی می آید که می گوید ، هی شیر نرم . تند تر بیفت ببینم .
تیمور می آید ، بدتر از آهرمز ، می افتد .
میرزا علی پیداش می شود بالای رودخانه ی گیسوان مادر بزرگ . چرخ می زند ، چرخ . جهان می چرخد در رقص میرزا .
آهرمز غلت می زند با تیمور . زمین زیر پاشان پنداری مرداب است نمی بلعدشان اما ، می غلتند اما .
صدای زنگوله که پیداش می شود میرزا علی غیبش می زند و با صدای زنگوله که دور می شود دوباره پیدا میرزا علی . از گردبادی بیرون می آید با صورت استخوانی با چشم های گودنشسته و درشت .
چشم هایی که هرگز جوان نبوده ، هرگز پیر نمی شود .
کهنه می شود صدای خنده ی میم صدای خنده ی آهرمز که بلند می شود ، مقوا به هم می سایند انگار .
صدای خنده ی آهرمز صدای ترس است در چشمان تیمور . دوتایی حالا فرار می کنند از نشانه ی تیر نوروز علی ، که پایین همین تنگه همین روبه رو جایی پنهان شده . نوروز علی که شکار را اول خسته می کند از پای می اندازد ، بعد که تیر می زند فقط برای خلاص می زند . هم آهرمز می داند هم تیمور . به همین خاطر می دوند مثل بچه های نادان . صدای خنده ی میم جنس مقوا نیست . میم خیال می کند صدای میم جنس مقواست ، مقوای تازه منتها . یک پرنده ، سیاه ، بالای سر آهرمز بالای سر تیمور . نه خبری از شیخ ویس است این جا و نه خبری از دایی داراب و نه خبری از سوخته زار که اسمش روی خودش است . میم به تماشای این پرنده ی سیاه ِ ناجی . این پرنده بال می زند بی صدا .
بی صدا این پرنده دنبال صدای زنگوله ها ، حیران ، میان رودخانه ی گیسوان مادربزرگ به شنا می افتد و سیاه تر می شود و در صدای زنگوله ها گم می شود پرنده .
آهرمز خیس مانده ، خیس و معطل . تیمور به شانه هاش التماس می کند برای درد .
...

علی مراد فدایی نیا

صدای رگه رگه ی کرور کرور پاییزی ...

noreply@blogger.com (polonaises) — Mon, 30 Apr 2007 14:51:00 +0000

انگار با پنهان شدن در سایه ی او خودش را از زندگی در امان می داشت.

پدرو پارامو / خوان رولفو

تو توی نشستنت ، نشسته ام ، هیراب رگت گردن ، رو به گردنه ی زالی یون
بی اعتقاد به جماع ، می بالیش موج کمر به خند ِ لب ، به گزش

تو سایه ی خنجرت خیزران
تو ات سایه خنجر خیزران
حنجره ( ی ) ران خیز تو !

تو توی هستی ، توی بودنت ، خواهش هویت ،
و این هرگونگی خواهان شدن هویت آغاز خشونت ، توی نبودنت . به خودم می گویم ؟
خشونت هضم خون توی رگ !

کاشی ، دلاله توی کاشی ، تا برج سفید سرد لیز ، کاشی ،

و من غرق توی یدان فهم تو ، فهمیدن تو ؟
اراده به رو خوابگی تسلط در تن تو --> فهم تو
گونه ی معما به خصلت تن خرد ، زخم جست و جو توی نبودن قطعیت ، تو ؟
دست و پا می زنم ؟ فرو بروم که ؟ تقلا ...

لمسیدن رگ مه آلود گردن تو ، توی سیاهی خیال
و خوانیدن نام تو به نام مار، توی سیاهی گلوگاه زهدان من
عین اصطکاک نوک انگشتان لمیده بر پوست ارواح تخمیر شده
دست و پا می زنم ؟ تقلا ...
تکرار وهمیات گذشته ، از ورای نوینی ِ اکتشاف ، خشونت آغازین طلب هویت توی وهم ، و از وراشان صحن تن ،
تو گسترده و گریّده روی تن ، صدا .
سراب !

جماع استیصال به تسلط تراوشات کلامی سربی زخمی به آسیابِ در ِش می خورداند مفصل و استخوان رگ سیاه .
فقرات تو ؟
توی عکس هات می خندی ، شعار شده ای ؟ عینک لعین
فرو بروم که ؟

لعنت به آب ! زدودن مدام آشنایی زخم ِ زوال از لب ، از تقلای آبی ِ رگ ، میلاد یاخته ی دیو وهم آشوب درد آلود ( از خون ترسای تو ؟) که پیچ پیچ تا کجای پله ی کاهگلی سوخته از داغ و من از تو می گویم ؟

تیغ که روی رگش می کشم ، می پاشد که آبی خونش ، نمی میرد دیوار آبی ، رگِ اوت که می پژمرد ، دیوار ترگ می کند برای کاهیدن خون سیاه من که می جرزد بر منار صدا . آیاش ؟!
رگ می زنم ؟

دلاله توی کاشی ...

دهم اردی بهشت هشتاو شش

پس اگر پشیمانی شروع نشود ، اگر من میان تو و اگر ، یکی را انتخاب کنم ، که حتما تو را انتخاب می کنم _ شکی ساده و معمولی گریبانمان را خواهد گرفت .

برای روز مبادا ، سه ستاره بر پیشانی تو خواهد درخشید ،

و من تقاصم را ...

حکایت هیجدهم اردیبهشت بیست و پنجم /
علی مراد فدایی نیا

noreply@blogger.com (polonaises) — Fri, 06 Apr 2007 14:10:00 +0000

و لحظه ها به امید آینه های تو، چه ملتمسانه می میرند .

سال ، لحظه توی سال ، سال سیال سیاره ، سین ثانیه ، دندانه دندانه ،
بهار سرد ، خشک ِ بهار ،مثل لیقه بی مرکب ، توی لحظه که سال ، هرش یک سال ، قرن ، سالیان سال ،
دور از تو ، دور تو ، مثل سیال سیاره چرخ ،
لحظه می میرد ، جنازه توی خواب و خیالم کش می آید ، امتداد رگ هاش که رو به پوسیدگی ، شب بر نمی دارد ،
سالیه لحظه ، به سان التماس

_ توی لحظه می میرد ، لحظه ی سال ، سال کش آمده ی مرگ ، برج توقف ثانیه _

گداخته ی(ه) لال
کنارم کناره بگیر

خال خاطره _ سیبل _ دلاله بند نقطه ی سیاه ، چشم هاش ترس ، تیغ نخل کولی شیر پستان خرماش،
سوراخ خاطره

غلظت رگ هاش زیر دندان های زاویه ،
کویر نمک می پاشدش ، لبه های مرداب ِ شن پای دکل ها ،
دکل ، دکل نخل ، با بوی نفت ،
آب شیرین مرداب ، نمک که بالا می آورد ، هرسو می رود از پای دکل بالا ، نمک از ران دکل بالا ،
گل لاشه بوش می پیچد توی مرداب شن ، سیاهه ی نفت از توی خون غلیظ رگ هاش می پاشد به بالاییه خاطره از هفت سکان دکل توی اعماق سرخ دریا ،

دلاله گوشه ی دهانش سفید ، سنگ سفید ، نمک ،
دلاله پای چشم هاش کبود ، با خشکه ی سفید نه منی ، اشک
دلاله لای دریچش خط سفید ، نعش سفید ، نمک ،
کویر کبود پای چشم هاش ،
هاویه هاویه سرخ ، خالی ، بادزار شن ،
با اشک کولی و تک تن دکل ، ران هاش خون نمک ، بوش گل لاشه ، سیاهه ی نفت

می بلعد ، پستان خرماش ، اوج دکل

15 فروردین 85

* و تو با تمامی پیکر تفته ات لحظه های احتضار مرا به قرنها میکشانی...

noreply@blogger.com (polonaises) — Wed, 21 Mar 2007 22:39:00 +0000

مرتضی گفت: آره... مثل این که بله... من کشتمش... همینطوری... چطور بگم؟... یه دفه دیدم نعشش روی دستهای منه!

بیژن نجدی/ یوزپلنگانی که با من دویده اند

تنهام سهیل ، ببین ، پاچه می گیرم ، مادر می گوید ، مثل سگ ، نمی گویمش دلاله نیست ، نمی گویمش هی می گردم دنبال نام ، که هی نفرین کنمشان ، که هی نا سزا ، که هی داد ، که هی فریاد رویشان بالا بیاورم ، زانو ، زانو ، زخم زانوش ، بگویم ، زخم زانوش ، که هی نفرینشان کنم این دم بهاری ، نمی گویم سهیل ، نمیدانم ، نمی گویم که نمی دانم نام کیست که حالم را می آشوبد ، می گویم زخم زانوش ، می گویم جوهر ، چه بگویم سهیل ؟ بگویم لعنت به شما آقا ، بگویم لعنت به شما خانم ، ها ؟ به گویم لعنت به تمام نام ها ، که زخم زانوش ، برش داشتید ، زخم زانوش را کادو پیچ ، هی به هم هدیه دادید مثل سلام که من بیاشوبم ، ها سهیل ، بگویم نفرین به تو سهیل ، به تو که انگشت هاش را ، لرز انگشت هاش را گرفتی بردی ، ریختی توی هزار خط کاغذ سفید که از توش عین حباب دلاله بزند بیرون که اینطور دلم را ریش کند ، نمی گویم ، نمی گویم لعنت به دلاله ، دلاله که تلخ ، دلاله که کنج زانوش زخم ، دلاله که کریستال چشم هاش نگاه نگاه ، نمی گویم سهیل ، حالم به هم می زنی را نمی گویم ، می گویم بیا برویم ، برویم دست دلاله را بگیریم ، موهاش را بپیچیم لای این باران بهاری ِ دم صبح ، لرزش بگیرد ، دلم سیگار بخواهد ، تو بروی براش جوهر بیاوری ، من نگاش کنم ، سهیل نگاش کند ، تو لرز دست های دلاله را بریزی توی تن من ، توی ریسه های سهیل ، من غش ، سیگار غش ، توی دود ، سهیل سرفه ، دلاله نیست ، دلاله نمی آید ، دلاله کور ، دلاله کر ، دلاله این شب ها کجاست که هی سر کوبیدنم را توی دیوار صدا کند ، که هی اشک هام را بلیسد خیس خیس ، لابد رفته سفر ، رفته جایی استراحت کند ، رفته دور ، سهیل می گوید ، دور ، نمی دهیش ، نمی دهندش ، دلاله ندارد ، دلاله نداردش ، دلاله هست ، تویش اما خالیست انگار ، بوش ، صداش هست ، توی دلاله ، توی سیاهیش ، توی این عق دم بهار ، توی دلاله خالیست انگار اما ، خوابش هست ، وقت خواب هست ، هستش هست ، نیستش هست ، تویش خالیست اما ، پوست است انگار ، استخوان ندارد ، جمجمه ندارد ، که هی فشار بدهی شقیقه هاش را ، که هی چشم هاش را ببندد ، که هی آرام ، آرام ، آرام

می گویم سهیل ، می خواهم بروم ، بروم جایی این دور و اطراف ، بروم هرجا ، بروم روستا ، توی مه ، توی باران ، توی رود ، گم و گور شوم جایی ، نباشم ، نبینم ، عین رها ، عین صدا ، نباشم سهیل ، نباشد چشم هاش ، دست هاش ، نباشد دلاله لای ریگ ، لای آب ، گر نگیرم ،
گر می گیرم سنگ باشد ، دستی نباشد ، سنگ باشد ، سنگ که خرد کند ، که لاشه له کند ، لرزش ببینم ، گر بگیرم ، سنگ توی دست هام ، چشم هام صخره ، اشک هام رود ، دلاله لرز ، سنگ توی لرز دلاله ، می ترسد دلاله ؟ می ترسی دلاله ؟ از لاشخور ؟ ، بکوبم ، توی صدای دلاله ، توی کریستال چشم هاش ، توی سردی دریچش ، بکوبم سنگ تا له ، تا لاشه ، تا خونش که می پاشد توی رود ، اشک هام خون ، دست هاش بی حس ، سرد ، بلندشان کنم ، بیفتند ، دریچش خیس ، بوش بکشم ، بوی ماهی ، توی رود ، سرش له ، چشم هاش خرد ، نباشد که خیره که سرد نگام کند ، مرده ؟ سهیل ، گریه ، سهیل گریه ، دلاله مرده ، سنگ خون توی رود ، تراشه لای لاشه ی دلاله ، لعنت به مه ، به روستا ، به هرجا ، به نام ، به صدا ، به رود ، به سنگ ، به لاشخور

دلاله نیست ، تویش خالیست ، تویش سنگریزه ، تویم فریاد ، تویم درد ، تویم خرده ، تویم تیغ ، تویم تیز ، خیسی بر نمی دارد باران ، بگویم سیگار ، دلم سیگار ، دلم دود توی صورتم ، دود توی لرز ، دود توی لاشه ی دلاله ،

صدام دق کند سهیل ، صداش نیست ، صداش توی صدات ، دلاله مرده ، تویش خالی ، صدات مرده ، تویش صداش نیست ، مثل این بهار ، بهار مرگ ، که آمد و تو یش ، توی بویش ، توی ولوله اش ، تو نیامدی ، تو نبودی، من مردم ، مثل دلاله ، مثل سنگ ، مثل سگ که هی پاچه بگیرم ، نگویم که هی بهانه ، که هی تو ، نگویم که هی زوزه ، که هی ناله ، که هی تو ، تو توی نیستی ، توی باد که آمد و نیامدی ، که ماندی ، لای لاشه ی دلاله ، توی ریسه ی سهیل ، که ماندی ، که دور ، که هی جان کندنم را به رخ دلاله ، به رخ سهیل ، به رخ نمی دانم کنام نام ، کدام حرف بکشی ، که هی برج بکشی توی هرچه دیوار نگام ، که من هی بمیرم ، که هی خونم بپاشد به برج ، نرسد به بالای برج ، به ناقوس برج ، به توی دریا ، به آه دریا ، سیاه سیاه کمان بگیری از ماه ، ماه توی آب ، ماه بی ماهی ، دلاله مرده ، دلاله تویش خالی ، رد خونش دیوار برج ، ناقوس برج ، شیهه ی دریا ، فغان دریا ، آبیش بی صدا ، رگ هاش ملتهب ، چشم هام توی انتظار ، توی کرختی ، توی صبر ، توی دست هاش که بیاید از بالای برج بالا ، بپیچد لای ناقوس ، لرزش عین صدا ، توی دریا ، دریا بشود آوا ، بشود حزن ، بشود سیاه ، بشود گریه ، بشوم اشک دریا ،

می ترکد ، جان دیوار زیر رگ های دلاله ، لعنت به شما آقا ، لعنت به شما خانم ، لعنت به هرچه کلاغ ، سیاه سیاه ، ربود کریستال چشم هاش

آبها
راز بزرگ ما
و تو در گلوي آب
خفته مي ميري

بهرام اردبیلی

یک فروردین هشتاد و شش
اشک واره ، / کاهیدن دز /

noreply@blogger.com (polonaises) — Tue, 20 Mar 2007 00:51:00 +0000

تنها صدای کلنگ گورکنان است که باز هم نغمه ی حیات را به گوشم می خواند :
بیگانه می شوی ، آواره می شوی
صد ها هزار سال، در سنگلاخ ها، گمگشته می دوی
تا بی ریا شوی ، تا آشنا شوی
اکنون فغان بکش ای پرنده ی هرزه گرد
گورها را برایت آماده کرده ام .
ای تصویر درست واقعیت های زمان
در انبوه زبانه های آتش ، گفتار پلید خود را آغاز کن .

غلامحسین غریب

Pure Poison

" کار کردن برایم مدام دشوارتر می شود . کار کردن یک اصطلاح کلی است . مقصودم اینست که نوشتن برایم مدام دشوارتر می شود . خب تمام عمرم را صرف نوشتن کرده ام ، و حالا کارم تمام است . اما به هیچ وجه تهی نشده ام . در قید هستم . چیزهایی که برای تعریف کردن دارم ، چنان درد آور و غم انگیز هستند که به نظرم می رسد برای بازگو کردنشان باید غیر ممکن ها را ممکن کنم . سوالی که رنجم می دهد اینست که این کار چه فایده ای دارد . اما ننوشتنم هم ناگوارتر از نوشتنم است . من هرچه را که لازم دارم ، دارم ، اما دیگر هدفی ندارم . "*

توی این حرف های " یونسکو " که می پلکم
یاد روزهای آخر اسفند گلوگیر می شود ، کندن می شود ، کندن جان ، کندن نام ، کندن یاد ، کندن مرده فلس ها ، پوست های ریخته ، کندن کام ، کام ، جام ، جان ...
تلخکامی ، ترشی ته گلو ، یکسال بزاق تهوع ، ثانیه ثانیه تهوع ، ویار ، این اعداد خوابیده توی انگشت هام ، آلوده تر از بعد زمانی سال های پیشین ، بیست سال ِ سفلیسی طاعونی ، سرما پا به پام می آید اما .
گلوگیر می شود ، کلی نام ، کلی واژه ، کلی یاد ، مرض می شود ، دلت نمی خواهد بتکانی و می خواهد ، بین است ، بعد بر می دارد و بر نمی دارد ، فهم و نا فهمی هم دارد انگار ، زیبیدن می خواهد و نمی خواهد ، کس و ناکس ...
خیال می کنی ، ماهی های سیاه را از توی تشت های کنار خیابان از بین ماهی های قرمز ، دلت می خواهد جدا کنی ، توی مشتت فشار دهی آنقدر ، تا له ، تا نباشند ؟ تا انگشت هات را که باز می کنی ، نبینیشان ، نداشته باشی .
زخمت لسم . ل سم . سم Le

"هر از چند گاه در ترس هایم غرق می شوم . الکل می تواند مرا از آن برهاند ، گرچه تنها برای مدتی بس کوتاه و برای اینکه فاجعه ی همه جا گیر را با شدتی بیشتر در برابرم قرار دهد . دوستم " ث " می گوید که زندگی یک کابوس است ، کریه و پوچ : تولد و مرگ ، حمام های خون و قتل عام ها ، فاجعه های زمین شناسی و کیهانی ، زورگویی و سفاکی ، بازداشت ها و استثمار ، این ها همه را از مدت ها پیش می شناسیم . نبایستی این وضع را که از هزاران سال پیش به ما تحمیل شده ، به سادگی می پذیرفتیم . بشریت اما ، که با گذشت زمان مدام بیشتر از غیر ممکن بودن کلی حیات آگاه می شود ، مگر نباید خودش را به دست خویش نابود کند ؟ حتی اگر آدم زندگی آرامی را هم بگذراند ، مگر پیری چیز غیر قابل قبولی نیست ؟ وقتی "ث" اطمینان می دهد که این ها همه یک کابوس هستند ، حرف دلش را می زند . او یک دانشمند است ، یک هوشمند برون نگر . او تمام نظریاتش را از روی خرد و پس از تعمق کردن بیان می کند . بدون اینکه اثباتشان کند . من اما برعکس بیش از آنکه صاحب نظریه ای باشم ، احساس می کنم . و احساسم مدام عمیق تر می شود . برای " ث" همه چیز بیان شدنی است و خودش هم یکبار گفته چنان به زندگی ادامه می دهد که گویی چیزی وجود نداشته . برای من زندگی نگفتنی است . کلماتی که بر زبان می آورم ساده و پوچ هستند و نمی توانند این هراس عمیق و اصیل را بازگو کنند . من از بیان عاجزم ."*

توی این حرف های یونسکو که می پلکم ، بوی ماهی ، ماهی های سفلیسی ِ سیاه سه دم ثانیه ای ، دم هاشان عقربه ، نگاشان می کنی ، جان کندن است ، پوست کندن است ، مرضشان چیست ؟ مرضش چیست که سفلیس گرفته که هی یاد ِ دلاله می کند که هی بوی ماهی دم بهار سفلیسی زیر بینیش حالش را می گاید ، زخمش مریض ، عقربه های سرخ ، دم دم می دماند توی پولک هاشان ، آب های سفلیسی ِ بوی ِ ماهی ، حباب تویشان ، لوله ، لوله ی دم ، لوله ی مرگ ، به خیالش شش هاش ، حباب ها توی شش هاش بهانه می گیرند ، حنجرش می شود پر از ماهی ، ماهی های سیاه سه دم سفلیسی ، روی فلس هاشان نوشته بهار ، لوله ی مرگ ، حباب مرگ ، دم مرگ ، دلاله حرف های یونسکو را دوست ندارد ، نه که ندارد ، نه ، می گوید غرقش نمی کند ، می گوید برویم کنار خیابان ، کنار این تشت ها با لوله های مرگ ، توری دستش بدهم بیاید ماهی های سفلیسی سیاه سه دم را بیندازد توی تور ، بپرند بالا ، پایین ، نگاهشان کند ، ببیند حنجره ام ، ببیند نفسم توی حباب ها کم می آورد ، لوله ی مرگ ، بی جان رهایشان کند کنار خیابان ، جان کندنم را دوست دارد دلاله ، دل دادنم را به این سیاهه های ِ سفلیسی ِ سه دم ، دوست دارد ، دم هاشان را نه انگار ، فلس هاشان ، بوهاشان ، ویار من ، ویار مرگ دم بهار ، ویار مرگ بوی ِ سبز ، سرما پا به پای من می پاید ، دلاله بهاری نیست ، توی بهار زیر ران هام می خوابد ، می ماند آن قدر تا سرما ، تا برف که بیاید ، می کند از من ، مثل دلمه ی زخم ، جاش می ماند اما ، بوش می ماند اما ، صداش می پیچد توی ثانیه ، توی حباب ، توی این شب های سرد آخر اسفند که مرض که سفلیس ، که مرگ

"بشریت واقعا می خواهد خودش را نابود کند و از طرفی هم در واقع این را نمی خواهد . نیمی از این را می خواهد و نیمی از آن را . بدین ترتیب است که می توان جنگ ها ، بمباران ها و این واقعیت را که انسان ها ، مدام این یکی آن یکی و در نتیجه خود را آزار می دهند ، توجیه کرد . بشریت می خواهد ، بشریت نمی خواهد . اما ما همه می دانیم تمام آن چیزهایی را در اختیار داریم که لازم اند تا همه چیز به باد فنا داده شود . این حادثه روزی رخ خواهد داد ، از روی ندانم کاری ، ندانم کاری ای عاقلانه ، از روی اشتباه یا در یک لحظه ی نومیدی ِ محض . "*

توی این حرف های یونسکو که می پلکم ، توی بوی بهار که مثل بوی فلس ماهی سفلیسی ِ سیاه سه دم ، توی ثانیه ثانیش که جان کندن ، که قفس ِ نفس ، سهیل پیداش می شود با ریسه ، می گویم می دانم ، می دانم کتاب هاش را نمی خواند ، نمی داند نگهشان می دارد که چه ، نمی خواندشان که چه ، می دانم ؟ می گویم نمی خواند که از هوش برود ، می رود ؟ یا کام بگیرد ، می گیرد ؟ نمی خواهد ، نمی خواند ، وسوسه می خواهد ، دلهره ی هی ِ دودلی ، توی تردید ، بالای پیشانیش ، نگاش کند ، ورق هاش توی باد ، نگاش کند ، حدس بزند ؟ جمله هاش را ، فضاش را ، تویش تن دلاله را مجسم کند ، دست هاش را روی صداش ، روی کلمه ها ، انگار کور ؟ با انگشت هاش بنویسد سایه هاشان را روی دیوار ، انگار بخواهد کور ، تا لمس ، تا نوک انگشت هاش ، نمی خواند ، دیوانه ، دیوانه شود ؟ دیوانه ی کور ؟ یا یاد ، یاد ویرانگی ِ زن ِ سپید ،
تویش از دور می غلتد که نمی خواند ، می غلتاند خودش را توی فضاش ، میم اش را می گیرد از نامش ، هل می دهد آن تو ، لای واژه های کتاب ، میم کور ، لای باد واژه ها می خزد ، مثل انگشت هاش ، مستش می کند وسوسه ، لهیب ، تب بر می داردش، برج بلند واژه ، دور دور ، مارپیچ پله هاش ، صدای تصویر باد می خراماند صداش را لای واژه ها ، ورق هاش را نگاه نگاه ، سهیل می گوید قلقلکش نمی شود ؟ نمی داند ، میدانم که چیزیش می شود ، شبیه باد ، شبیه ولوله

"صبح ، مشقت بار است . هر روز صبح باید بر میل شدید به بلند نشدن فائق بیایم . چه بی حاصل است زندگی در میان انسان ها . امیدی هم نیست ؟ اگر کرم الهی اصولا وجود داشته باشد ، زیستن بدون آن کرم غلط است . آن ها چطور از پسش بر می آیند ؟ آن ها زندگی می کنند . چطور از پسش بر می آیند که زندگی کنند ؟ نزدیک بود بگویم چطور از پسش بر می آیند که بمیرند ؟ به هر حال چهره های شاد در اطرافم زیاد نیستند . اما آن ها دست کم کار می کنند ، در حالی که من می نویسم و از نا شکیبایی جان می کنم . آن کسی که کار می کند خوشحال است که شب ها می آید خانه و استراحت می کند . من بر عکس همیشه استراحت می کنم و آرامشی ندارم . بی حوصلگی مرا به زمین می چسباند ، از بام تا شام . با فراغت بال گهگاهی . برای آنکه به آن دست بیابم ، باید کاغذ سفید را پر کنم ، و نمی دانم که چه چیز را ترجیح می دهم : نوشتن را یا بی حوصلگی را . "*

توی این حرف های یونسکو که می پلکم ، سهیل ندا می دهد ماهی ِ بهاره ، دلاله به آشوب صدا می زند ماهی سیاه سفلیسی ِ سه دمه ،
ثانیه ، سهیل ثانیه ، دلاله ثانیه ، سرما پایاپای ، زهر خند دلاله جان کندن است سهیل ، ریسه ی تو نیست که ، جان کندن است ، عین این ویار دم مرگ ، عین این حباب ها ، لوله ها ، مرض است ، سفلیس که درمان ندارد که ، زخم نیست که تو هی به جاش نگاه کنی التیام ببینی ، رد ببینی ، بعد بشود خط یا چروکیدگی ِ پوست ، نه سهیل ، نیست ، سفلیس عین فاصله توی باد ، عین ولوله توی جان ، عین مته توی ذهن ، فرفره وار مثل فواره می پیچد، می پیچاند ، جانت می پیچد ، ذهنت می پیچد ، کریستال چشم هات را خرد می کند ، می رسی به آستانه ، مرز انزال انگار یا انفجار ، اما بازگشت مدام ، مدام ِ مدام ، که خط نمی شود که یاد نمی شود ، که التیام ندارد ،
راستش سهیل ، نمی دانم این ثانیه ثانیه ی پایانی چه به جانم ریخته که اینطور می لرزم ، نمی دانم مرضش چیست دلاله که اینطور می لرزاندم ، ترس برم می دارد ، دلم نمی خواهد تمام شود ، اعداد انگار جان می گیرند ، از توی تقویم ها می ریزند بیرون ، می پیچند دور کمر دلاله ، فشار می دهند مفصل هاش را ، تا بترکد ، نمی دانم ، می ترسم سهیل ، می ترسم ثانیه و بوی ماهی که تمام شود دلاله برود ، بمیرد جایی توی باد ، پیداش نشود ، دستمان بش نرسد که هی برای موهاش اشک بریزیم ، که هی برای استخوان هات دل بسوزاند و هی بگوید ماهی ِ سیاه سفلیسی می میرد توی گودال اعداد ، می ترسم سهیل ، می ترسم این سیاه چاله های زمانی برش دارند ببرند مچ هاش را ظریف ، پوستش را برف ، ببندند به قندیل های رسوبی ، رسوب طاعون ، آهک جزام ، ببندند ، خون سرد آبیش شره کند ، لب هاش کبود برود از رنگ ، رگ هاش با سنگریزه ی رود بیرون بزند ، بپژمرد ، می ترسم سهیل ، می ترسم رویای روسیه کابوس ماهیهاش را بردارد ببرد ، کار دستش بدهد ، سینه هاش را سوراخ کند ، می ترسم عین ماهی ِ توی تور از توی ِ ذهنم بپرد ، جان کندنش را ببینم کنار تشت ، جان دادنم را نبیند لای حباب ، لای لوله ، توی
ولوله ، ولوله ی ثانیه ، ولوله ی وسوسه ، لوله ی مرض ، ولوله ی کبود ، ویار مرگ دلاله

28 اسفند 85

" تنها ، در گورستانی بی اندازه بزرگ ، گردش کنان از میان قبرها می گذرم ، تنها ؟ نه ، " ر" دست مرا گرفته است . او زنی است نیرومند و شجاع . بدون او چه بر سرم میامد ؟ او نیرویش را از ضعف من می گیرد .
می توان این احساس در گورستان بودن را نتیجه ی افسردگی دانست . اما افسردگی حق دارد . یک آدم با "فکر " سالم ، خودش را گول می زند ، به آن فکر نمی کند ، به فراموشیش می سپارد ، از آ« آگاه نیست ...
من همیشه در چنین وضعی نیستم . اما اغلب هستم . به هر حال خلا ء پس زمینه ی واقعی ضمیر خودآگاه و نا خود آگاه من است ." *

* " اوژن یونسکو "

noreply@blogger.com (polonaises) — Sun, 18 Mar 2007 20:28:00 +0000

*. دِلاله _ خیال خاطره

پرنده از پوست

من از دریچه ی گودال شوم

جان به لب ِ ملال ولوله ی مرگ ,

لال

افسون حریر هذیان هزارتو --->

انحنای ترس ، تنگی ِ پیشانی

خون صیاد ِ چله ی زخم

بالای عمق ِ غریق از نمک ِ تلخ ، شور ِ تلخ ,

غبار

ایستاده سفید گچی

طعم منهدم عاصی ِ دریا

دلاله ی شکیب : شریر شره از شط شعر

زهر خند سفلیسی ِ سیاه ِ عقیم نشسته

استخوان خشک مستِ به عق دریده زوزه ی سگ

کمان گریه به چله ی زخم ،_ هفت زمستان ، کرسی ، کرسی _

کریستال چشم هات

دریچه ی شوم

حلقه ی سرد

27 اسفند 85

" در زندگی نخستین بار بود که اینچنین در بحبوحه ی اضمحلال روحی دست و پا می زدم ... اگر مردمی که در اینجا به استقبال من می آیند ، حس می کردند چه فشاری به خود می آورم تا قیافه ای عادی داشته باشم دست کم کوششی به کار می بردند تا لبخندی بزنند . "

سفرنامه ی دلتنگی و تنهایی / کامو

noreply@blogger.com (polonaises) — Thu, 15 Mar 2007 21:25:00 +0000

ای گیسوی غبار گرفته ی قاصد
چه سوگواری خاموشی را
در اهتزاز آمده ای !

منوچهر آتشی

مرا توی در بکن
نمی مانی یم را به میم ات نمی گیری جوهر یمانی؟
تا باد که من بیایمت وار هوار ا ا
بیارمیم ها رها ا ا ،
مرا توی در بکن ناشناخته ی شریر من
دلمه بسته بر شیب تن

صداش می آید ، سهیل می آید ؟ نمی دانم ، نمی داند ،
نمی داند که صداش توی صدای سهیل می آید ، که دست هاش لای دست های سهیل می نالد ، می آید ؟ نمی دانم ، باید بیاید ؟ نمی داند ،
نگاش می کنم از دور توی صدای سهیل که می آید ، از دورم دور می شود می رود سمت تاریک دریا ، می شود توی تاریکی سفید ، سفید ِ آبی ِ دریا ، صدای سهیل می آید که توی صداش می خندد ،
می آید می نشیند روی سینه ام ، سنگینیش قفس نیست ، مثل قفس نیست ، نفسم را نمی برد ، نمی گیرد ، انگشت هاش را کوچک کوچک فشار می دهد روی گونه هام ، می خندد ، چرا فرو نمی رود ؟
می رود ، می گویم می رود ، نگاه کن ، نگاه کن آن دور را ، نگاه کن سهیل ، ببین آن سمت تاریک دریاست ، نه ؟ تو آنجایی ، نه ؟ می بینیش ،
دارد شن بازی می کند ، سهیل می گوید ، می گوید دارد با دستهاش لای شن ها ماهی می سازد ، لاشه ی ماهی می سازد ؟ ماهی مگر ساختنی است آخر ؟ نگاه کن ، سهیل می گوید ، ماهی شنیش را ، دهان ندارد ، هی انگشتهاش را می چسباند به هم بر می دارد ، بشود دهان انگار ، دهان دارد ماهی آخر مگر ؟
می روم دور ، به سمت سفید جاده ی دریا ، می گویم دهان ماهی ، انگشت ، با صدف ها ور می رود ، انگشت می کند تویشان ، به خیالش نوک انگشتش را می گزند ، خوشش بیاید ، نمی داند ، نمی داند مرده ، نمی داند ریخته ،
می گویم سهیل ، آنجا ، نگاهش کن ، لای صدف ها چه می کند ، سهیل ریسه ، سهیل توی بغلم غش ، خوابش می برد ، سنگینیش روی سینه ام قفس نیست ، مثل نفس هاش که قفس نیست ، که تو را کنج ساحل لای شن ها می آورد ، که صدات توی صداش دیوانه ام می کند ،

مرا از توی در بکن ، می گویم ،
میگویم لای شن ها ، تو ! آب ، سمت سفید تاریک دریا ، در ، لای صدای سهیل ، در ،
توی سینه ام ، لای حنجره ام ، در ، توی پنجره ، پنجره که تو باشی ، که سهیل باشد ، که تاریکی باشد ، که مار باشد ، که ماهی ، در ، میگوید دهانت را باز کن ، باز کنم بازم می کنی از در ؟ ریسه ، مدام ریسه ، سهیل مدام ریسه ، در از در بازم می کنی ؟ میگویم بکنمم از در ، لای در ، صدات لای در ، مثل موریانه توی در ، خوره ، جزام
سهیل یدنی د
انگشت هاش مسیدنی لم
چشم هاش ریستال ک

توی سرم ، دست بر دار نیستند ، ماهی ها دهانشان بزرگ می شود ، قبرها گودشان سیاه می شود ، چاله ها بوشان فواره می شود ، من کلافه ، دست هام را فشار می دهم روی شقیقه هام ، فرار می کنم ، تا دور ، تا صدا بی بو ، فرار می کنم می آیم ، دراز می کشم ، تا سهیل بیاید ، بیاید بنشیند روی سینه ام که سنگینیش قفس نباشد ، بیاید ریسه ، من توی صداش بلند بلند تو ، توی دست هاش سایه سایه تو ، تو توی سمت سفید تاریک دریا ،بگویم سهیل، هنوز گاهی از تاریکی لرزم می گیرد ، لرز می ریزد توی دست هام ، توی زانوهام ، سمت داغ پیشانیم، می خزم لای بالش ، زیر پتو ، مثل تو ، معصوم ؟ لرز م می گیرد ، لرز گریه دارد ، درد دارد ، زخم دارد ، سهیل ریسه ، صداش صدات ،
گریه می کنی ؟ می لرزی ؟ بیا ، بیا بازی ، لای شن ها ، آب بازی ، خاک بازی ، بیا انگشت هات را سوراخ توی شن ، می شویم خرچنگ ، دم ماهی ها را می چینیم ، شیطنت نکنند ، ریسه نروند ، فلس نریزند ، بو ندهند ، تو جانت آشوب نشود ، نلرزی ، گریه می کنی ، اشک کیست ؟
نگاش می کنم ، لا ، لا لا ، جان من آشوب ، تو جان من ، تو من آشوب ، تو جان من ، تو آشوب من ،
تو دوست داری آشوب مثل موج برمان دارد ببرد بنشاند روی دریا ، کنج تاریک دریا ، توی آبیش کز کنیم ، تو ریسه ، تو روی سینه ی من ، بگوییش ، بشوی صداش ، توی خوابم بیاوریش ، بشویم موج ، ها ؟

ریسه ، ریسه ، لعنت به تو . ریسه ، لعنت به تو و صدات ، صدات که صداش می شوی ، که می آوریش تا توی حلقوم من بالا ، که می آوریش تا آنجا که می خواهم بگویم عق ، که می آوریش بی سر ، بی تن ، صدا ، ریسه ، لعنت به تو ، به قفس ، به تو ، که می آوریش تا توی موج بالا ، که تلخش می کنی ، که داغش می کنی ، که زخمش می کنی ، که صداش خش می شود ، می شکند ، من دلم ریش بشود ، توی موج بدوم دنبال مرهم ، پیدا نکنم از حال بروم ، بشوم پخش، دریا با موج بشود آشوب ، دریای سفید تاریک بشود آشوب ، سهیل بترسد ، می ترسی ؟ لرزش بگیرد ، اشکش بگیرد ، مشت بکوبد ، توی موج ، توی آب ، موهام را بگیرد توی پنجه هاش ، بگوید ، برویم ، برویم ، برویم شن ، ساحل ، آرام ،
دردم بگیرد
، بگویم که حریره ، که حجله ، که تب ، که موج ، که موج ، موج ، موج
نمی خواهم ، نمی خواهم ، نمی خواهم سهیل باشد ، تو باشی ؟ ، نمی خواهم بیاید بنشیند روی سینه ام ، قفس نباشد ، خفه نباشد
نمی خواهم شن ، کنج سفید دریا تو ؟ آرام توی شب ، تو ، توی من ، توی عود ، تو ی سنگ ، تو

می آید ، نوک پنجه هر شب آرام می آید سهیل ، می آید توی گوشم فوت می کند ، بی صدا ریسه ، به خیالش کر می شوم ، من اما توی باد دنده هاش که بیرون زده استخوانی دور می خورم
توی چشم هام دود می شود سهیل به خیالش ، می آید آرام می نشیند ، نجوا می کند ، با سینه هام حرف بزند انگار ، بی صدا ریسه ، خوشش بیاید ، انگشتش را فشار دهد نوک بینیش ، یعنی که هیس ، خواب است ، کر است ، توی چشم هاش دود است ، بی صدا ریسه ، بخواند میم ی ،
من توی باد میم ات را بگیرم از زیر دست های سهیل قفلش کنم توی قهوه ایش ، بچرخد مثل فرفره ، فوتش کنیم با سهیل ، بچرخد رنگ رنج ، تلخ تلخ ، بچرخد سیاه سیاه ، سهیل ریسه ، هنوز بی صدا ، بچرخد ، بچرخد ، سرم گیجه ، گیجه ، توی صدات ، لای دستهات ، توی میم ات ،
بکن از در مرا ،
_نمی دانم ، نمی دانم ، سکو ، سکولار ، لال ، لام ، سهی ل _
خواب ، خواب ، خوابم می آید ، کجاست سهیل ، بیاید ، بنشیند روی سینه ام ، قفس نه ، فوت کند توی صورتم ، بگوید چشم هات فواره ، فرفره ، ریسه بلند بلند ، لرزم بگیرد ، تو ، اشکم بگیرد ، تو ، سنگینی ِ استخوانی سهیل راه گلوم ، راه حنجرم ، راه لرز ، راه درد را بگیرد ، ببندد که نه قفس ، فوت کند ، صداش توی فوت ، صدات توی فوتش ، توی چشم هام فواره ، فرفره
بلند بلند ریسه ، خوابم ببرد ...

" آن مرا می شناسی ؟ جواب بده ، دستم را فشار بده !
آن صدای مادرش را می شنید : که چه ! مادر فقط موجودی بی معنی بود . او صدای توما را هم می شنید ، اکنون او به درستی می دانست باید به توما چه بگوید ، او اکنون واژه هایی را که برای دست یافتن بر آن ها ، تمام عمر به جست و جو برخاسته بود دقیق می شناخت . اندیشید : چه فایده _ دنبال همین جمله نیز می گشت _ توما بی معنی است . بخوابیم . "

تومای ناشناخته / موریس بلانشو

24 اسفند 85

noreply@blogger.com (polonaises) — Thu, 08 Mar 2007 19:57:00 +0000

حرفی سر ِ زبانم بود
می گفتم

دهانم آوار می شد

نمی گفتم

زبانم از یاد می رفت

هنوز در شعرم

می نالد از غروب ِ غاری

پیش از اختراع ِ نوشتن

می نویسم

و می دانم که دانه های سیاه

سبز می شوند

و بین ِ دست ها و گلوها

*با صدای ِ پرندگان بسیارکتابی باز می شود

می گویم بروم خانه اش ، وسط حیاط ، کتاب هاش را تپه کنم ، وسط حیاط نگاهم کند خیره خیره ، نگاهش کنم داغ داغ ، توی چشم هاش که خالیست ، خودش می گوید ، که کرم و جمجمه افتاده ، خودش می گوید ، که تاریک که سیاه که عفونت که خودش می گوید ،
نگاه کنم توی چشم هاش که ماه
کتاب هاش را بغل کنم ، بردارم بریزم وسط حیاط
خودش بگوید : چه می کنی لیلی ؟! نگاهش کنم ، ببرم کتاب هاش را مثل رود روان کنم وسط حیاط
خودش بگوید : سیگارم رو تمام کنم بیا . بازی بسه !
بروم ، بیایم ، شب باشد ، ماه باشد ، باران باشد ، سایه باشد ، قلمش باشد ، خون و کلامش باشد ، دندان نداشته اش باشد ، صدایش باشد ، کاغذهاش در باد ِ همیشه ی دستهاش باشد ، بروم ، بیایم کتاب هاش را بریزم وسط حیاط .
خودش بگوید : نگاه می کنم تا کی ای که خسته شوی .
من یاد موزه بیافتم و تابلوی مگریت ، یاد براک ببیفتم و پلاک ، یاد سن خالی تیاتر و دستهاش ، یاد کوله و کتاب ، آب ، یاد قهوه و تلخ ، یاد شکار و پاکت ، حالم از شعر و قهوه به هم بخورد از موزه و انقلاب حتی !
بروم ، بیایم ، کتاب ها را بیاورم ، تپه کنم وسط حیاط با چشم های سیاه خالیش توی دود سیگار نگاهم کند .
خودش بگوید ، بگوید توی دود تنم کش می آید ، بلند می شود قاطی این گیجه ی هی آمدن و رفتنت ، مثل درخت پر شاخ می شود ، چشم هام پر ریشه ، من نگاهش کنم ، بوسه ای توی دود برایش فوت کنم مثل تف هایی که توی تمام خیابان های تهران انداخته خودش می گوید . بعد بروم ، بیایم ، کتاب ها را وسط حیاط ...
چشم هاش توی نگام بسوزد ، بروم وسط حیاط کتاب ها را نگاه کنم ، بیایم بگویم به درک ...
بگوید سیگار تمام شد لالای ، بیا . بگوید پنجره ، ابر ، دریا ، درخت .
بخواهم بگویم ماه ، صدام ذوب شود توی نگاش بگویم سیاه ...
بروم کتاب هاش را روی شانه هام ببندم ببرم وسط حیاط
یادم بیاید گفت زنگ بزن بخوانم ، گفتم صدات ، گفت تو هیچ نگو من می خوانم ، بروم وسط حیاط زنگ بزنم ، سلام نگویم ، بخواند ، صداش بپیچد توی تمام حیاط بماند بازگشت، سایه ، آفتاب ، حالم از صداش آشوب شود
بروم بیایم کتاب هاش را کوه کنم وسط حیاط ،
خودش بگوید : تمامی ندارد این کتاب ها ، خودت را خسته می کنی ، بیا ، بیا لالا !
بگوید لالا ، بروم ، بیایم وسط حیاط کتاب ها را نگاه کنم یاد کتاب فروشیش بیافتم و کتاب هاش ، یاد برگ های پاییزی ِ پر ازدحام کوچه ی کنار کتاب فروشی ، راه بروم تنها ، ببیند مشتری نیست ، بیاید دنبالم روی برگ ها خش خش راه برویم برگردیم لای کتاب ها بنشاندم ، کتاب دستم بدهد ، من مثلا بخوانم ، با مشتری هاش گپ بزند ، بخندد ، من مثلا بخوانم با حواس پرت ، زیر چشمی نگاهش کنم ، نگام بترکد ...
بروم بیایم ، کتاب ها را از زیر دستش بیرون بکشم دستم را بگیرد ، ببوسمش ، نگاهش کنم ، کتاب ها را که از زیر دستش کشیده ام بردارم ببرم توی حیاط کوه کنم ، نگاهشان کنم ، سیگار بعدی را روشن کند ، خودش بگوید : این کتاب ها توی دل من هم جا خوش کرده اند ، تمامی ندارند ، کوهشان کردی آنجا توی حیاط ، با کوه دل من چه می کنی لی لی ؟! ها !
نگاهش کنم ، بلندبلند بخندم ، دلش را از توی حیاط ببوسم بگویم توش را از سنگ پر می کنیم تا هم خیال تو راحت شود هم خیال من ، بخندد ، فحش بدهد ، خودش بگوید : به تخمم ، برو و بیا و آنقدر نگاه کن که خسته شوی !نگاهش کنم ، کتاب ها را وسط حیاط کوه کنم .
بیایم توی خیالم از حیاط کوهی ِ کتاب بیرون ، تکیه تکیه دیوار نگاه کنم به آنجا ، به دور ، به سالها که نیامده اند ، بعد ببینم گره ها مانده اند ، حلقه ها قفل شده اند ، توی چشم هام توی صدام ، بعد بفهمم این گره ها اشکم می کنند ، بگویم به خودم ، عین سنگ جلوی راه رودخانه ،روان آب می رسد به گره های سنگی پرتاب می شود ،گره ها توی آب می ترکند عین نیروگاه هسته ای انگار ، به خودم می گویم ، گره ها با شکافهاشان پوست هاشان می ترکد عفونتشان می پاشد توی رودخانه ، توی آب ، جاری می شوند ، می شوند آب ، آب رود ، رود می شود عفونت آب ،
وقت جریان تو توی اتاق پشت میز نشسته ای ، آب روان می شود تا پایین تا توی حیاط کوهی کتاب ، می روم ، می آیم ، کتاب ها روی کتف هام ،
صدای آب می دهی ، نانا ، خودش می گوید ، حیاط لای آب ، کتاب توی آب ، آب عفونی ،
کتف هات شره می کنند نانا ، صداشان در آمده ، بیا ، بیا آب ، بیا رود ، خودش می گوید ،
می آید توی حیاط نگاه می کند به رود ، می خندد بلند بلند ، می نشیند می نوشد عفونت آب ، می نشاندم ، می نوشاندم آب عفونی ، نگاش می کنم اشکم می گیرد ، گره گره ، می خندد ،
از ساقه هات ، از ریشه هات ، از برگ هات ، گذشته ، نگذشته افتاده ام ، خودش می گوید ،
گره ها می مانند ، نگاش می کنم ، توی کتاب ها می گویم ، گذشته ، نگذشته ، پس این گره ها گذشته اشان کجا که نگذشتنشان نمی گذاری ، پچپچه توی گوش کتاب ها : پس این گره ها ...
به درک ، از خیال می روم ، می آیم ، کتاب ها کاش می شد این وسط درختشان کنم ، خاکستر درخت ، توی صدای سیمانی
دوباره آرام سیگار می گیرد ، پشت به کتاب ها ، قدم می گیرد ، زمزمه می گیرد : نی نی
می روم ، می آیم ، کاغذهاش مانده اند ، کتاب ها شده اند حالا کوه ،
می روم کاغذهاش را با باد بر می دارم می کنم سنجاق به چشم هاش ، دست هاش ، زانوهاش ، کتف هاش ، موهاش ، صداش ، کاغذ ها توی باد ِ لای کوه کتاب ها تاب می خورند ، بخندد ، خوشش بیاید انگار ، شور بگیردش ، ضرب بگیرد با باد بگوید بیا جانا ، تا رقص با سپیدی کاغذ در باد ، خودش بگوید ، توی چشم هاش بخندم ، داد بزنم : درخت ،
بروم دست هاش را سر مست بگیرم بیاوررمش وسط حیاط لای کوه کتاب ها ، نشانش دهم ، نگاه کند ، تا بالا ، تا ارتفاع ، بر گردد توی کاغذ ها ، درختِ در باد کاغذ ، من ، خودش بگوید ،

می گویم آتش ، داغ ، می گویم لای باد بسوزد تا خاکستر سیمانی ؟
برگ های بادی کاغذیش را دست بکشم ، ببوسم ، لب بکشم ، ته سیگارش را از لای لب هاش بگیرم ، بردارم ، آویز گردنش ، گر بگیرد ،
گر بگیرد ، بسوزد بشود درخت آتش ، بچرخد دور کوه ، کوه کتابی ، کتاب هاش عین درخت بسوزد ، می سوزد ، خودش می گوید ، می سوزد می سوزد ، خودش لای کوه می سوزد ، مردمک چشم هام بشود آتش ، شراره شراره نگاش کنم ، می سوزد ، می گوید سوز سوز
می سوزد ، تمام می شود انگار ، برگ های کاغذی بادیش می ریزند ، لای کتاب هاش می شود خاکستر
می شود درخت خاکستر با بوی سوخته ی باله ی ماهی ، دهان ماهی ،
صداش می ماند ، سوخته ، خاکسترش می ماند ، لای کوه سوخته ، می کشم به تنم ، می بلعم
می شوم مار با خاکستر ، که پوست می اندازم ؟
تمام می شود نام ، توی چنبر مار ، خفه ، بی نفس ، خودش می گوید؟
تمام می شود ، نام ، تمام .

و از دست نیز پوستی می ماند

پوستی

از سایه بر صفحه ای که می ماند یا نمی ماند

دشت را بُر می زنم

شست بَر تُک ِ زبان

سبابه ام می خارد

خم می شوم روی پوست های تُهی

مارها کجا رفته اند

ترس امضا کرده دست ها را
دسته ها سایه می کشند
تخم ها در سکوت می خندند
می رمد دست از نوشتن از خواندن دشت *

* زَبور ِ مارانمار / حسین شرنگ

بهمن مرگ و اسفند مه / 85

noreply@blogger.com (polonaises) — Mon, 05 Mar 2007 20:48:00 +0000

می تاز
حرامی زیبای من
می تاز
که من آسیمه سر غلتاده شتاب حمازه وحشی تو ام
غارتگر غرور بلند من
می تاز
که این منم آویخته کمند گیسوباف ابریشمینت
بر خار بوته های کویری تو
در خفتمان بازوانت به تنگنایم گرچه سرگشته ام به وسعت تنهایی*

این دردِ سر دست به سر نمی شود

مردک می آید زیر پنجره ، نمی ایستد ، راه می رود ، نی می زند ، از دور شدن صداش می فهمم که نمی ایستد که پا می کشد و قدم می کُشد و نی می زند ،
خواب و بیدارم ، توی تختم کنار پنجره ، لای کرختی و خنکی ِ دم صبح ، مردک می آید که نه ، صدای نی اش می آید ، من گمان می کنم خوابم ، توی تخت لای پتو می غلتم ، دست می کشم روی سینه هام، لای موهام ، بالش می گذارم بین ران هام ، لای پنجره را باز می کنم ، باد دم صبح با صدای نی می آید تو لای خواب من می غلتد و پتو ، لختم و چشم هام نیمه باز بسته ، نمی بینمش پشت پنجره که پاهای سنگینش را پشت صدای نی می کشد ، گمان می کنم خوابم ، توی خوابم مردی نی می زند ، نی می زند که کلافه شوم از خواب بپرم ، باز گردم به تمام چیز های خسته ، تمام کس های خسته ، به خود خسته، نمی پرم از خواب اما ، کلافه از عمق می کشدم بیرون صدای نی ، دست می کشم روی موهام ، نفس می کشم توی هوای خنک اول صبح ...
آرام اما می خوابم ، نمی بینمش مردک را ، صدای نی است که می شنوم ، بیدارم اما ؟ یا خواب ؟ توی عمق ؟ نمی دانم !
لبه ی تخت می نشینم ، دست می کشم به پنجره به چشم هام ، یادم می آید صدای نی ، نمی فهمم خواب بوده ام یا بیدار ، توی خواب شنیده امش یا بیدار ، مردک یا زن ِ سیاه ...

از چادر های سیاهشان متنفر باشم انگار ، دست بر دار نیستند این سیاهه های روان سایه ،
باز پله ، پله ، پله و تا همیشه پله انگار ، زانو زانو و زانوان من ، خسته از تمام پله ها حتی برقیشان، پله ها را شمرده نشمرده بالا که می روم چشم هام سیاهی می رود سرم گیجه نمی بینم کجا تمام می شوند و کجا شروع ، می شوند سیاهه های سایه ایی چادرهای سیاه زنان سیاه که متنفرم ازشان انگار.

طولانیی راه که می روم ، انگشت هام ، کف هام ، زانوهام ، نفسم که خسته می شود ، پله ها دور و دورتر می شوند ، راهم کش می آید انگار ، خسته دلم می خواهد همان وسط راه لای آدم ها و ماشین ها بنشینم و خیره خیره به صدا نگاه کنم و خوابم ببرد با باد تا یاد تا دوباره ی سحر که خستگی از رگ هام بیرون زده باشد مثل فواره ،
راهم که کش می آید که دور می شوم خسته که نا نمی ماند برای زانو ها برای چشم هام سیاه سیاه برای سرم گیجه گیجه ، جماعت زنان سیاه با چادرهای سیاه سد راهم که می شوند دلم خوش می شود انگار، روبروم چیزی جز سیاهی نیست ، پله ها نیستند ، راه های دور کش آمده محوند ، من می مانم و سیاهی ِ روان سایه های اسیر زنان سیاه توی براقی چادرها ، پشت سرشان که راه می روم باد می زند لای چادرهاشان ، برامدگی های تنشان می شود مثل ماه پشت ابر توی شب سیاه ، تصورشان می کنی که دست می کشی به ماه ...
مثل شب توی سیاهشان غرق می شوم ، یادم از راه و پله ها دور می شود می رود می نشیند تا باد در سیاه ، عین دریای توی شب که سایه بر نمی دارد ،
پلک می زنم ، راه تمام شده و پله ها نابود و نیستی ِ چادرهای سیاه ، یاد که باشد و صدا توی سیاهی ِ شب ِ چادرهای هم خواب ِ با ماه خسته که نمی شوم ، انزجار سیاه چادرهای سیاه که توی راه محوم کرده اند و برداشته اند و برده اندم به ناکجای هر کجا ، لای خاک زوایای پله ها می خشکد انگار .

تابش خورشیدی چشمانت
نگاهم را به سیاهی می کشاند
و چشمانم را به انفجار
حفره قلبم گل میخ سینه ات را چنان تنگ می فشارد تا در هر تپش
شکنجه مرگ را در یابد
در پهنه جاودانگیش
آنگاه در نمی یابم چیزی جز به تو نگریستن و تنها تو را اندیشیدن*

*منوچهر شیبانی

تیر سیاه می کشم لای زه ماه

noreply@blogger.com (polonaises) — Mon, 26 Feb 2007 15:30:00 +0000

به زبانی که در دهان خط ، رنگ ، حرکت ، سکوت و صداست ،
نیز بیاندیش :
راستی بی پروایی است .
و بی پروایی زاینده ی ناباوری و جدایی .

صداها هرگاه که آدم های بازی به آنها بیندیشند به گوش می رسند ، ربطی به واقعیت ندارند و فقط یاد ِ بازگو نشده ی آدم ها _ به ظاهر ناگهان _ آنها را می شنواند .

صدای یک پرنده که رو درخت نشسته شنیده می شود . دختر رو یخدان نشسته ، خودش را در آغوش گرفته ، صداها و تنگی فضا او را می آزارد و با ترس گنگ کودکانه ای دست به گریبان است .

دختر بلند می شود . از یخدان شالی بیرون می کشد ، به خودش می پیچد و انگار ترس و سرما تواما بر او تاخته باشند ، به سوی در اتاق می دود . می خواهد افت تلخ خود را بشکند ، به جایی به چیزی به حرکتی پناه ببرد ولی فقط بیرون می آید و غمزده روی پله می افتد . تدریجا از ولوله آزاد می شود :
آزادی یک محتضر ! به خودش فکر می کند ، به آرزویی که دارد ولی آنرا نمی شناسد و تحقق نیز نمی یابد .

پسر در حاشیه ی خیابان پیش می آید و پشت در حیاط می ایستد . فکر می کند در بزند یا نه . در می زند و گوش می ایستد . دختر به در توجه می کند ولی پاسخ نمی دهد .

پسر
شنیدی ؟
دختر
( شانه اش را بالا می پراند و سرش را به نشانه ی انکار تکان می دهد . )

پسر
خونه ای ؟دختر
( شتاب زده ) نه !
پسر
هو ..... م ! تنهایی ؟
دختر
( انگشتش را می جود ) نه ! ... آره !
پسر
خب ، باشه ! لخت که نیستی ؟
دختر
( سرتاپاش پوشیده است ) چرا !
پسر
خب پس من نگات نمی کنم ، سرم رو بر می گردانم ( در را پس می زند . وارد می شود ) سلام !
دختر
چشمات رو ببند ( سر بر می گرداند . سکوت ) سلام ! چه غروب کشداری ، چرا شب نمی شه ؟
پسر
چشمه !
( با اشتیاق به سوی دختر می رود و بالا سرش می ایستد . )
ته این چشمه یه ریگ می بینم !
دختر
( یک ریگ فرضی از زیر رانش بر می دارد ، جلو چشم پسر می گیرد و بعد خودخواه و سبکسر آن را پرت می کند .)
برو ورش دار !
پسر
( به علامت تسلیم خم می شود . وقتی می خواهد قد راست کند از پا تا صورت دختر را بر انداز می کند و سرانجام چشم در چشم او می دوزد .)
می شه تو این چشمه وضو گرفت و توبه کرد ؟
دختر
( نگاهش را می دزدد ) چه سوزی می آد .
پسر
خوب بود یک چیز می پوشیدی ! ( با دست خودش را باد می زند ) پوه ! ... پختم !
دختر
دروغگو !
پسر
دروغ ، راست ، چه دلخوشکنکی ! هه ! لب ، دهن ، زبون ، چشم ! چه دروغ هایی ! فقط آدمای قصه ها حرفای همدیگرو باور می کنند .
دختر
فایده اش چیه ؟
پسر
چی ؟
دختر
حرف زدن ! با این صورت ها ، صورت هایی که آدم رو لو می دن .
پسر
چه می دونم . بابات که خونه نیست !
من اومده بودم که ....
دختر
اگر بفهمه ، خوب بود از پشت بوم می اومدی ، اگه بفهمه باز تو اومدی اینجا منو می کشه .
پسر
خب ، گذشته ، حالا که نیست !
( تدریجا منقلب می شود ، فریاد می زند ) نیست ! فهمیدی ؟ تا کی می خواد باشه ؟

(دختر دزدیده نگاهی به پدرش می اندازد و سر بر می گرداند . پدر در صندلیش می جنبد سر می کشد ، با چشم های دریده دخترش و پسر را از نظر می گذراند و از نو به چرت فرو می رود .)

دختر
بی فایدس ، همه چیز بی فایدس ، باید دوام داشت ، باید رویید ، رویید ! باید سبز شد ، باید دید که دیگران هم سبز می شوند . من مانده ام . دارم روز به روز فرو می کشم ، کوچک می شوم ، از تو ! بیرونم شاید رشد می کند .... کاش فقط یک درخت بودم ... همه مانده اند ....

( بغضش می ترکد و هق هق کنان می گرید . سپس ناگهان ساکت می شود و با خشم و غیظ به پسر رو می کند و فریاد میزند . )

کارتونک !

پسر
چی ؟
دختر
(با فریاد ) کارتونک ! کارتونک ! تو ، بابام ، همتون ریختتون مثل کارتونکه ! تله اید ، زنجیرید ، نمی دانید و می پایید ، نمی دانید و می پایید ، نمی خواهید و می گیرید ، اسیر می کنید ، کهنه می کنید ، می پوسانید ، می پوسانید و فرا .... موش می کنید ...

پسر
ما باید ...
ردپای بابات رو اینجا می بینم . از اینجا راه افتاده ، بنا کرده به آمدن ...
اینجا پاهاش دله و چابک بوده ، اینجا متین و محکم بوده ، اینجا وحشی و توفانی بوده ، از اینجا کند و نرم شده ، مثل رد پای شتر ، تنبل و پفال و بی اراده ، کودن و پخمه ، چرا باز هم سرپا بنده خودش هم نمی دونسته ، همش هم دور تو می گشته ، هوم .... که نبادا وقتی رمقش ته می کشه قالش بذاری و فرار کنی . من کیسه ی بابامم توی عصای بابات ، مردم هم چون ننه شون صب تا غروب عوض همه چی " دورت بگردم " به نافشون می بنده لابد این حصار زنده را با محبت پدر _ فرزندی عوضی گرفته اند ، آره فقط عوضی ! اشتباه !
شطرنج . اشتباه بر می گرده . آهان ! از اینجا دیگه ردپا محو شده ، یا به بارون بر خورده ، یا اینجا یه رودخونه بوده ، یا اینکه بابات ، ای ... کار دیگه ، بال در آورده ، پر گرفته رفته قاطی قرقی های بهشت .

دختر
اون ستاره ی کیه ؟
پسر
من چیزی نمی بینم
دختر
اوناهاش !
پسر
جاش را که خوب جستی علامت بذار خبرم کن .
دختر
( غمگین ) ستاره ی بابامه ...
پسر
( خشمگین ) آخر تا کی ؟ من دیگر نمی خوام قاعده و قانون به جا بیارم و احترام کنم ، زندگی قصه ، عشق مثل قصه ، من می خوام قانون خونم رو عمل کنم ، قانون خون _ خونی که صبح تا غروب تو رگای من می تازه ، خجالت نمی کشه ، جا نمی زنه ، عقب نشینی نمی کنه ، مانع و دیوار سرش نمی شه ، پابند قصه و خیالبافی هم نیست . آره می خوام قانون خونم رو عمل کنم .
تازه تو یک قصه هم بالاخره گاهی فرار هست ، می فهمی ؟ می فهمی ؟ فرار ! فرار ! دست کم فرار ! نمی دانم به کجا !
دختر
اگه بابام بفهمه سر هردومان را می خوره .
پسر
بفهمه !
ب... فه ...مه ! ب ...فه ... مه !

...

دختر
شنیدی ... نه ! هستی ؟ ... نه !
(رعشه اندامش را همچون اندام سگی خیس که بخواهد خودش را خشک کند می لرزاند . )
لخت که نیستی ؟ ... چرا ! لختم ، لخت لخت !
پسر
پس بابات چه جوری می تونه سر ما رو بخوره ؟ هان ؟ ما که هم هستیم و هم نیستیم . هم پوشیده ایم و هم برهنه ایم ، هان ؟ از کجا می تونه بفهمه که من اینجا آمده ام یا نه ؟ از رو پشتبوم اومدم یا از در ؟ هان ؟ چطور بفهمه که ما از پیشش فرار کردیم یا هنوز باهاش هستیم ؟ هان ؟ ( با فریاد ) کسی اینجا هست ؟
از اون ور در هم کسی جواب آدم رو نمی ده .
دختر
راسته که میگن هرکسی یک ستاره داره ؟
پسر
هه ، فقط چیزهایی رو که به هیچ کس نمی تونه تعلق داشته باشه عادلانه تقسیم می کنند .
دختر
چی ...؟
پسر
هیچی !
دختر
دل وا پس ام ، همیشه یه گره ، فکر بر خوردن به یه بن بست ، انتظار یک بلا ، ترس یه گناه تو ذهنم می جوشه .
پسر
نه ... نه ... دستت را بده به من !
دختر
نه ! ( پس می کشد )
پسر
بده ! اینجا کسی نیست ، ما رو نمی بینند ، ما هم کسی رو نمی بینیم ، ما تنهاییم ، حتی من رو هم از یادت ببر !
دختر
می شه ؟
( با میل و احتیاط دستش رو به پسر می دهد .)
پسر
دلت رو آزاد کن ، وسوسه رو بکش !
دختر با شنیدن کلمه ی بکش با وحشت می کوشد دستش را آزاد کند ولی پسر رهاش نمی کند .
نه ، خب سر وسوسه رو زیر آب کن ، بخور ! توفیرش چیه ، منظور اینه که فراموش کنیم ، همه چیز رو !
دختر
نه ! من باید هوش باشم !
پسر
خب باش ، اما چشمات رو ببند ، بذار قلبت آزاد بزنه ، مثل قلب مرغی که سرش رو بریدند .
دختر
( ترسیده و تسلیم چشم هاش رو می بندد . )
بی رحم !
پسر
هه ! هه ! دزوغه ، ترحم معنی نداره ( با صدای خشن ) معنیش این نیست ، بیار ، خواهش می کنم ، چشمات رو بسته ای ، بازوت رو آزاد کن .
دست دختر را می کشد و بر سینه ی خودش می گذارد . خودش هم چشم هاش رو می بندد .
حالا می تونیم زبانمان را هم آزاد کنیم . س س س ... حرف بس ! لال ! خاموش !
خب ، چیزی نمی شنوی ؟
دختر
چرا !
پسر
چیه ؟
دختر
صداست
پسر
فقط صدا ؟ حرف توش نیست ؟
دختر
صبر کن !
(چشم هاش رو باز می کند و می بندد . با دقت گوش می دهد . صدای بازی مشته و کمانه ی حلاجی به طور گنگی شنیده می شود .)
نه فقط صداست !پسر
صدای چیه ؟
دختر
صدای ... صدای ...
(چند ضربه ی پیاپی که بر زه کمانه ی حلاجی فرود می آید و آنرا به صدا در می آورد به گوش می رسد .)
دو تا چیز پوک رو دارند به زور هم می کوبند تا گره هاشون باز شه ، دو تا چیز پوک !
(دستش را می کشد . خنده ی یکریز ژرفی سر می دهد . پسر با چشم های دریده ، هاج و واج دختر را می پاید . دختر تدریجا آرام و صورتش جدی و گرفته می شود و ناگهان بهت زده اشک می ریزد . پسر بر پا می جهد و راه می افتد که برود .)
پسر
راست است ، اینجا کسی نیست ! ( با فریاد ) نیست ! ( سرش را با حرص و خشم تاب می دهد ) من را بگو که چه منکر لجوجی هستم ، چه خوش باور مسخره ای ! ( مشتش را گره و هدفی را جست و جو می کند . مشتش را به کف دست خودش می کوبد )
لابد اون تکه ناخن شکسته که به ته این بادیه ی فکستنی چسبیده ستاره ی من است . تف !

گلدان / بهمن فرسی

noreply@blogger.com (polonaises) — Wed, 21 Feb 2007 20:58:00 +0000

تیر می کشد
زخم سیاهم
به آرامی

Bouquet De Nerfs . یک .
جلو آورد انگشت هاش را بین لبه های لاستیکی ِ در الکترونیکی .
با جویده ی لب هاش کرد کور کور ، چشم کور ، در ِکور ، چشم در کور .
تکان تکاند عین زنگوله_ با صدای عین استخوان آویزان _ انگشت هاش را لای لبه ها .
مست جرینگ جرینگ صدای استخوان زنگوله ایی آویزان .
بسته شد در . بند انگشت هاش عین زنگوله آویزان .
بیرون کشید کف و مچ بی انگشت .
بندهاش عین هزار آتشگلصدا آویزان ِ در ! عین هزار چشم توی هزار شیهه !
می گذارد حالا به اندازه ی تمام طول شب زبانش را لای ِ در ِ کور ، می لیسد بند آویزان دست هاش را .

Le Vent Nous Portera . د و .
می ترسد او از اشباح سرگردان .
می ترسد او از زنان سرگردان .
می ترسد او از اشباح زنان سرگردان .
نابود می کندش اثیرشان .
می ترسد او مادرش خواهرش محبوبه اش .
دریده او و خود ِ زنش ممنوعیت کابوس را بل بگریزد از اثیر سرگردانی ِ زنان اشباح .

Noir Désir . سه .
می شوی که چکان زهر هزار هلهله ، خود ِ من می شوم زن ِ برادرم در مصر که برادر دیگرم را درانید به جرم تعدی به من . نوشانید به من از خون باکرگی
می شوم الهه ی زن برادر دریده شده ام که فرعون مصر به جرم خون خوارگی ربایید و برادر ِ پشیمان من ِ محبوبه اش را خنجر کشید تا مهرش به دل برادر دریده شده از گناه تعدی به خدعه بنشیند . خود من می شودم درخت روییده از خون به دست محبوبه ی برادر ریخته شده و زجر خواهم داد محبوبه ام را .
فرعون می تراشدم از برای آلت جاودان ِ خونخوار عشق، خود منم که می شوم تراشه ی ریشه ی طناب گون درخت که فرو می شوم در رحم ِ محبوبه ی برادرم ، می شوم خود ِ محبوبه ام آبستن از تراشه ی طناب گون ِ ریشه ی خونخوار حنجره ی برادرم ، زایش من محبوبه ، من برادرم را و کابوس ِ من ِ برادر تا ابد برای ِ من ِ محبوبه ، تا مرگ ! تا زجر !

Gens De Lettres . چهار .
هی . هی . هی !
هِی کفتار ، خونخوار ، مرگخوار ، شبخوار ،
پوسیدگی به هیکل افتاده و کرم به ناودان بارش صدا از تالار فیثاغورسی حنجره ،
یاوه گویی تو را بس !
مردک تعلیقی جویدن ریشه ی اندیشه ی اندام اقاقیا بلند بلند کوتاه !
می خواهی فرزندانت را به کام بکشم و خونشان را غسل پاهایت ، هان ؟!
هان !؟

Le Vent L'emportera . پنج .
دلکم ! می شه تکالیفم رو ، رو تن ِ شما بنویسم ؟! داغ ِ حصیری ، حصیری ِ داغ ، مثل نون ِ پنجره ای! قول می دم قبلش تنتو بشورم !

( پس ِ پنج . از بوی کون شیطان بهراسید ! بهراسید !
خدا را ، خدا را ! که این بوی متعفن تمامی ندارد و این گه مقدس جانب خشک شدن بر نمی دارد .
خدا را خدا را ! گُهیت محض ِ این سودا در هم شکند شاخ هزار غول و اهریمن پلید را و بدراند قلب شیران شیدای بیشه ی باستان را
به هوش باشید و هوشیار که این گُه ِ مقدس قصد اتصال ابدی به زوایای اندرونی ِ کونتان را دارد و تخم هاتان را یک جا می بلعد و بیمارتان می سازد
ببوسید این برآمدگی ِ مرتعش را و ببلعید بویش را و بسپاریدش به نیروهای مهر و مزد
مباد قصد مزه کردن این گه تعمید داده شده وسوسه تان کند .
صلیب بسازید ! زیر بغلهاتان ، لای ران هاتان ، پشت گردنتان بدوزید و از شر کون شیطان در امان بمانید ، صلیب هاتان را بلیسید مباد که تب کرده باشند و بوی کون شیطان بلعیده باشند .
ضدیت گه در استدلال شیطانی تاوانی جز مرگ ندارد .
پس آگاه باشید که مرگ از کون شیطان می گریزد و شب جاذب بو است ! )

تیر می کشد
زخم سیاهم
به آرامی
…

noreply@blogger.com (polonaises) — Thu, 28 Dec 2006 22:51:00 +0000

برای دو شب ِ پیش
به خودم و کلافگی شبانه

من که کاری نکرده ام ، تنها از میان این همه تنگ بندها به آنکه دوستش داشته ام گفته ام پوستم را بتراشد و نثار شبانی گرداند که شب ها زیر صدای شاعر تنها ، ذکر تاریک می خواند و توی افکارش با بوی تن کارمن کولی می رقصد .
نام ها را یکی یکی که بخواهم ذکر گونه به تسبیح شماره بکشم یادم نمی ماند جز نامی که خودم و حسرت سالهای پشت سر گذاشته ی فراموش شده که نه هجوم خاطره ای و نه قه خنده های کودکانه !این رسم ها ، نداشتن این رسم ها ، خاطره ها ، افسوس ها که من و پای شکسته ی پدر و گاراژی که هیچ گاه پایانی نداشت و پنجره ای تاریک تا صبح ترس من و هیچ !
گاهی چه بی اندازه می طلبم که یادهام را آه کنم و فریاد بزنم که حسرت را و اندوه را و خاطره را و اعتراف را و لبخند را
هیچ نمانده باشد انگار ، مریض باشم یا گریخته باشم از هر آنچه که روزگاری پر گردانیده بود حدقه ی چشم هام را
حالا حتی خالی کردن این حفره های به گود نشسته یادی به یادم از یارا ، سالها زنده نمی کند
یا هیچ شده ام یا می گرخم یا ترس می شوم و یا زور بالای سرم
خود زورم توی چشم هام انگشت می کنم انگار روی صندلی نشسته ام و به زور تفتیش و شکنجه اعتراف می کشم
این ابهام و این خلا سر و ته ندارد ، جاده است ، می رود ، می آید ، می فرساید و می فرسایشد ، رنج من از من است یا ازین واخوردگی و بیهودگی یا تعلیق روانم توی فضای بی من ، نمی دانم .

نامه ها را دوست داشته ام ، هنوز که هنوز است نامه رسان زنگ ها را که ، می دوم با عجله رد دستهاش را می گیرم و انتظار بیهوده برای نامه از هیچکسی که نام توی ذهنم بر نمی دارد و من نمی شناسمش و تمام اینها را از بر کرده باز بی قرار
از این سطوح ظلمانی فراتر نتوانم انگار ، اما همه چیز توی من سرخید ه سربیده و این سرب سرد داغ و مذاب نمی شود چرا و کاش سیال مذاب توی من می جوشید و مه آلودگیم را از هم می پاشید
شکستنم انگار بی فایده نباشد ، اما آلت شکستنم از رسم ریخته یا شاید من سیال از درون منجمد از حجم و ضلع و بعد بریده ام ، تویم اما انجماد سرب سخت بیداد می کند ، این دیوارها نمی ریزند از هم چگونه و سیالیت بیرونم را نمی گیرند چگونه که من ذره ام غبارم توی فضای خلا انگار ، که کاش این فضا محور بر می داشت و هوا می بلعیدم و ازین انسداد جلبکی بیرون می جهیدم .
استیصال و درماندگی ، خالیه خاطره و اعتراف و در دو زدن و له له فریادی که نه پسش را می دانی نه تویش و نه پیشش
گاهی به خودت شک می کنی این خلا این انجماد و این سیالیت _ از کجا چنین بی کرانه هجوم فریادی می بخشدت که سر می خورد و ذره تکه می شود و تو زیر میکروسکوپ تجزیه ات هیچ سر در نمی آری نه چشمی هست ، نه دستی ، نه مغزی ، نه کهربایی که قطب دیگرت و نه _
انگشت به خودت می زنی گمان می کنی مثل کیسه ی آب گرم باید فرو شود توی تنت و بر که می داریش ارجا به قبل
اما انگار مثل حباب می ترکی ! یاد دریا توی شب و ترسش می افتی و یاد خودی که از پس ذهنش که خالیست بر نمی آیی ، دلت انگار پایان بخواهد و آغازی، نوشتن بخواهد و خواندنی ، اما این خالی ِ هیچ، رنج ِ زل ِ نگاه می دهدت و کرختی و تخت
گاهی گمان جیغ کلاغی بالای سرت جای ماه مسرورت کند انگار دوان دوان چیزی ، رخی ، دستی یا قلمی اما دیوار و سر تو و نوک و ماهر کلاغ ، رباینده چشم هات ، نمی دانم.

پسرچه های سیاه ، توی این سرمای سیاه ، لای این دودهای سیاه چهارراه ها با دست های سیاه و کتاب های سیاه ، خنده های سیاه و بد و بیراه های سیاه ، می رقصند و مظلومیت سیاه نثار عابران سیاه می کنند
به یاد می آری که این پسرچه ها اینچنین نفس هات را متعفن نمی کرده اند پیش از این ، دست می کشی به ابروهات به شقیقه هات
کاش تمام این چهارراه ها ، ایستگاه مترو بود و تو بی هوا این پسرچه ها را زیر تشنج این ترن ها هول می دادی تا خونشان بپاشد توی صورت قربانیت که فدایی ِ تو شوند و تو از سوت ملتهبش دیوانه شوی و انگشتهات را بجوی و هیچ کس نماند و نیاید که این جنازه های لهیده ی دلمه بسته ی خون را تشییع کند و تو بمانی و اشک های کهنه و استیصال رهایی از این انجماد و کتاب های سیاه لای دستان سیاه قلم نگرفته شان

noreply@blogger.com (polonaises) — Fri, 10 Nov 2006 22:37:00 +0000

توی ِ جادوی ِ ترانه ات
نرم نرمک
قربانی ِ خونابه ی ِ خدایی ِ سر انگشت هات،
( و نه باکره ، من ) ،
از عقربکان ِ چراییده در زهدان
بوسه بر می دارم

_ آهو بره
مست از آن آوا
پای تکان می داد و زخم لب می کشید . _

جادوی ِ تورنج ترانه ات تن پوش می افکند از سرخی ِ رخ اورشلیم
و چهره دگر می کرد در پس ِ زهر خند هزار روسپی ِ ساحره

_ آهو برگان پاتیل
شاخ ها بزرگ و بزرگ تر
و زخم ها ... _

و آنگاه که زخم ها بزرگ و تمام تر
و آهو بره ویران و پاتیل تر
و دریدگی تن پوش ضجه های اورشلیم
و دگرگونی چهره از باد در بادیه،
دسته ای از هیولاهای غول آسا در رسیدند
و دریدند
با پنجه های زرین .
در افکندند شاخ و شاخه و زخم !
و در پای ِ درختان ِ بلند ِ همیشه محبوب ِ شعرهات
_ که سوخته حالا _
بستر تفتیده ی تن هات ( دست هات ) را بیگانه وار
لگد کوب کردند .
اضطراب و فریاد ، انگار ترس
آلوده ساخت این فضای جاودانه ی طنین سرخ ِ ترانه ات !

_تمام بغض محبوس ِ من !
من ِ محبوس ِ ترس
خلافکاری ِ صدات ._

دوباره من محبوس ترس و خلافکاری ِ صدات،
مکیدم خون سرخ هرچه دیوانه بیابان را ،
تمنای کولی ِ بی اعتنا نگات
جگر خونم کرد !
خون خنجر از پشت به آنی در هم شکست مرا !
و من ، به سان ِ گندابی سیاه از لجن بویناک
ایستا ، بی جان ، تیره و غم افزا

_ نگاه جانکاهت ، جان می ستاند از سرخی خاک بیابان ، دیوانه ، دیوانه ! _

کنون ، این دختر بد شگون دریا !
با صدایی استوار ، زبان به کلام می گشاید :
تو ،
ای روح شریف مرده
ای سراپا صدای فیروزه
بتاز بر سینه های زنانه ام
و در ازای کولی شیدای صدات
و سرخی وجد نگات
به چنگ آور شیره ی جانم را ،
خونم را ،
مرا ...

همدستان ِ لاغراندام کشیده پای ملعون نگون بخت من !
زانو زنید
افسون پلید این صدا ،
چرکین می کند بزاق ِ مرا !

افسون پلید صدات ، چرکین می کند زخم هام را
رویام را
می آشوبد خواب هام را
یاد هام را

_ و تمنا از لهیب بویناک سیاهه ی انار
می پژمرد ،
انار سیاه می ترکد
آهو
می گرید _

noreply@blogger.com (polonaises) — Sat, 28 Oct 2006 19:02:00 +0000

خون منجمد من به کام نمی رسد
سیاه ِ بلند صیحه که می کشد
مادر توی زهدان طفل می میرد
و من و خون ِ منجمدم
دست های مادر را
توی ِ سیاهی ِ خاک چشمان سیاه ِ بلند لیلی
دفن می کنیم
مادر از آه می افتد ، کودک از بغض
و صبر سکوت توی کرور کرور صدا
می شکند

*
توی دست های هیولا واره ی انسان نما
ـ ریسمان صدا و لختی ـ ، غلاده ی انجماد خون من
که پاره پاره تمام رسیمان ها
و هزار دندان ِ تشنه به خون ِ قربانی
توی ِ تعلیق صورت من
پاشاندن
توی بغض لطیف تحیر مچ هام
چلاندن

*

سیاه ِ بلند زانو زده پای ِ پیکره ی درخت ِ سوخته
من و هزار هزار کهکشان انتظار
تا خاکستر ِ قهوه از پوست درخت

" بوی گوشت ِ سوخته می آید "

بوی سرد ِ انجماد ِ خون ِ من
توی عرق کردگی ِ لاشه ی مادر ِ توی ِ زهدان
از گیسوان سیاه ِ بلند شُره که می کند
فواره ی صدات یخ می زند و می شود
گنداب ِ هزار هزار بغض و قژ قژ هزار هزار سایش ( فر )
می شود نگاه متشنجی که مدا م
پی ِ حیرانی ، می خلد میان خاکستر قهوه از درخت سوخته
پای زانوی ِ سیاه بلند گیسوان من بی خون !
*
از واژه می سُرم به آیه ، به آیت ، به آی ات !
به لـَه تو ، توی خون ِ منجمد
به صدات و واژه هات پای ِ واج ِ سرگشتگی بشرت !
انحلال کلام نگات توی هزار توی سرگشتگی شان
و انحلال من توی هزار توی سرگشتگی مینوتاروس صد- نگه ( ا ) ت
به عاریت دندان قربانی
به خون می کشد !

*

مادر گلوله صفیر می کشد توی تپانچه ی زهدان طفل !
خون انجماد توی جمجمم می خشکد !
میخچه ی صدات قلبم را می شک( ا )فد !
( ببینم اصلا تو مرا می خوانی ؟ )

[ شقیقه به فشار ]

لگام صدام می گرخد از شنیع صدات !تن صبر می مکد و دل
تلاطم لحن می لزجد
طغیان نفس از سر سرخ زبان
ساحره
و
هزار فرسنگ تا
فروکش لحن ِ شریف ِ مرده !

+
شراب بیاورید ، شراب !
توی چشم ها ، گوش ها ، موها و رحمم بچکانید
چاک دهان و شبکه ی شراب
خفه ام می خواهم !
+

انسداد رگ های طراوت
در آغاز بیست سالگیم
و فواره ی تلخ چیزی که واژه اش را نمی دانم می نامم :
دریدن سینه ام توی سرقت صدام
بهت نگام

لعنت به شب ، به تردید ، به بُهت و یورش بی هوا !

" اضطراب "

( ببینم : اصلا تو نگران من هم می شوی ؟)

التهاب تفتیده ی رگ هام
استخوان هام
کاش لحنی داشتم و
صدری
تا بگویمت !

noreply@blogger.com (polonaises) — Tue, 26 Sep 2006 15:29:00 +0000

هراس روزانه هارم نمی کند
می توانم آنجا منتظر بمانم و نترسم

noreply@blogger.com (polonaises) — Thu, 21 Sep 2006 19:30:00 +0000

Bitter moon

I feel I know you
I don't know how
I don't know why
I see you feel for me
You cried with me
You would die for me
I know I need you
I want you
To be free of all the pain
You have inside
You cannot hide
I know you tried
To be who you couldn't beYou
tried to see inside of me
And now i'm leaving you
I don't want to go
Away from you
Please try to understand
Take my hand
Be free of all the pain
You hold inside
You cannot hide
I know you tried
To feel
To feel

یادم اومد

که زندونی های محکوم به مرگ

چطور بشون اجازه می دن پیش از اعدام یه چیزی درخواست کنن

حتی اگه یه شام مخصوص باشه .
منم قبل از اینکه تو دره ی هوای یخ سقوط کنم ،

درخواست کردم ... تو صدای منو بشنوی
من صدای تو رو بشنوم .

Dans cette maison de Pierre
Satan nous regardait danser

J’ai tant voulu la querre de corps qui se faisaient la paix

noreply@blogger.com (polonaises) — Wed, 16 Aug 2006 21:31:00 +0000

polonaises.blogspot
migooyand :

kasani ke be oghdeye khod vaghefand ,

bimarand
bayad an ha ra navakht
pas in ra navazesh bedan
bayad be yave hayat doshnam ferestad
taz,eene bi mayegi
penhane sakhtane bi arzeshie motlagh

dar pase vajehaye shebhe falsafi
boodan ya naboodan
baraye shoma
mas ale in nist !

noreply@blogger.com (polonaises) — Fri, 14 Jul 2006 23:26:00 +0000

یادواره ی صاد / ت / __( صدات)*

دختران مرده ، گوشت بی پوشش و نازیبا ، بی هیچ افسون .
( بورخس )

گاهی هنوز به نمی دانم ِ توی رحم ِ تو که می اندیشم
سیمای سرخ موی زنی مجسمم می شود
که مادر من است خوابیده در میان ِ آغوش ِ
پدر ِ تو !
حالا ، حتی دیگر به خایه هایت هم اعتماد ندارم زاوالیتا !

اعتقاد به تخم هات که بزاق ِ مرا تشویق به پدرکشی
و نه آن همه فی قتل قال ،
صبر ... بگذار اندامم را ذره ذره از باروت و بوی گوگرد پُر کنم
و آنگاه چکانده شوم توی صدات ... مرگ
و نام تو دود توی ِ آه اسلحه ای که من ،
که استیصال آنکه چگونه ماشه شوم خودم را
که چگونه مرگ ِ من از ذره ذره ی ِ باروت ِ تن !

خون از صدات سُر می خورد و ذره ذره لای ِ تک تک ِ شن های آریزونا فرو که می روی ، نام ـَـ ت بر هم می ریزد ... مار ... ( به ندا : یا ... )

وتو ،
توی استیصال ِ من نعشه ...
لذتی بی محرک و لخت
انگار فرق ِ کُس و دایره توی عدد" پی" باشد فقط ،
فرو می ریزد از انگشتهام بوی سنگین ِصدات که نام ِ من ...
که تمام ِ من !

شرع حکم می کند "پی" و تو می گزی دایره را
"پی" از انگشت هات توی هزلولی مارپیچ فرو می ریزد
صدات کسینوس می گیرد توی محوری که تنها خطوطش عمودی و افقی رج می زنند:
/ زن به حکم شرع /

* اصرار تو در فاجعه کافیست که تمام زیستن ما را استواری بخشد .
( بورخس )

هجدهم تیر هشتاد و پنج

دو دست !!
بعد نوشت :

من از تو زخم دارم

و درد ...
در د ...
د ... ر ... د ...

آوار صدا *
مرثیه ای در سوگ "یا"یی که در دو تکه می شود ( می ترکد ؟! )

... امر ٍ حکیم ٍ ...

حضور زن
حضور زن
حضور زن
زنی که مادر
زنی که میم ِ مرا تعلیق آواره شن های بیابان چشم هام
نفرینش که نه ، بالاش می آورم

تکرار من در زنی که از نامش تنها سجده می دانم و از انگشتهاش تنها صدا ، نا ممکن باشد انگار ، نا ممکنی که هست می شود ، جان می گیرد ، می پیچد توی ِ تمام ِ استخوان هام ، من درد می شوم ، اصلا انگار بخواهم زن یکجا از روی تمام خاک نیست شود ! تکرار ِ من در زن انگار که حضور مجدلیه در مریم باکره یا باکرگی ِ مریم در مجدلیه ،من مجدلیه حالا که تو لقاح مقدس صدات را بر مریم باکره می ریزی؟

عمریست که در تمام ِ من دریاست ،
یهودا را عاشقم همچنان که بوسه مسیح را میخ کوب صلیب نثار مجدلیه ، و صد استخوان انگار در رگ های مسیح شکست ...
من مجدلیه حالا که تو لقاح مقدس صدات را بر مریم باکره می ریزی؟

صدات سرخ که می نشست توی ِ تمام ِ من ، سیاه ،
دیوانه پا می کوبیدیم و های های های تمنا بود که رنگ می گرفت توی سیاهی خون دیوانگی ِ سرخ تو !
( م ) ام را برده اند ، ی ... "یا" ... امر حکیم ... انگار آیه آورده باشد بی حرف ندا، که چه ؟
بی "یا" امر حکیم ، توی هنجره می ماند ، غرق می شود ...
پوستم قاچ می خورد ، توی سرم یا می پیچد ،
صدا ...
من مجدلیه حالا که تو لقاح مقدس صدات را بر مریم باکره می ریزی؟

انگار که بختم به جای هلال پیشانی توی گردی ِ پستان ِ نابالغ و نارسم مُهر شده باشد ، باز که چه ، هلال داغ دیده ی فراز ابروها ، دور از بوسه و حنجره ( این حنجره بوسیدنیست ؟! ) ، که چه ؟!

بگذار بگریزم از م ( ام ، آت ) که من مجدلیه حالا که تو لقاح مقدس صدات را بر مریم باکره می ریزی؟

صدا موج می زند لای پیچاپیچ استخوان هام ، درد می شود ، آه می شود ، داغ می شوم ، تکان انگشت می شود روی دروازه ی صدف ، خیس می شوم ؟
_ بویی که می دهم ، عق ، _
ران هام که به هم می سایند راست می کنم ، شراب در منحنی ِ میان کشاله ها نه محیطی دارد و نه مساحتی ، "پی" میان ِ آن همه دُرد غرق می شود
من مجدلیه حالا که تو لقاح مقدس صدات را بر مریم باکره می ریزی؟

حالا تو بیا تنگ در آغوشم که کولی پستان هام ، خلخال دور ِ ران هام و هزار هزار زنگوله توی چشم هام که غروب صدات را سپیده بوس کنم ، بیا تنگ در آغوشم ...
مارپیچ آستانه ی درد ، تلخ ، استخوان هام را خرد می کند ...

زن! تمام هفته ی تو انگار می شود یکشنبه هایی که در زمان ماند و بی که فرو شود در این گودال ، مُرد
انگار یکشنبه را از تقویم توی تنم خط بزنم ، یا نه ، انگشت هام اسیر بند و طناب بسته به تخت ، ممنوع !
زخم هام از تو توی آلتی که می پرستمش حالا ؟! به یادگار ماندند ، یادت می آید : آلت زنانه ام را چه می نامید ؟ و حالا خدا می خوانمش با این زخم ها که گاه سوزن انگار فرو شوند یاد صدای تو
حق من از تمام این ها بیشتر است ، از تمام این غمکده ها دلکده ها و نام کده ها بیشتر است
روسپی خانه ی من از تمام این خانه ها پر رونق تر بود و تو ...
حق من از مالکیت ، از صداگذاری بیشتر از اینهاست که تو برای من سر تا پا صدا ماری ، میرا ، سرتاپا صدا ...
صدا ...

که حق تو ...
من مسکوتم و مد خوان و مغروق
که تنها صدای تو که بر تو حقی نیست که به نام بگیری این ورق پاره ها و یادواره ها
که من از انکار نام تو / یا / گرفتم و انگشتانی جسور که حالا حتی بارورم می کنند
توی تمام صداهای اطراف بارها شنیده امت که دیوانه ، شعر می خوانی ، شعری که" یا "بی اول و آخرش مانده ام ، مانده ای و تنها آوا ...
_ تهران خواب های آغاز جوانیم را
حالاست که
عق بزنم _
حرف ... آه ... م ...
بده به من !

پانزدهم تیر هشتاد و پنج

noreply@blogger.com (polonaises) — Fri, 16 Jun 2006 18:49:00 +0000

یمحوا اللهُ ما یشاءُ و یُثبت*

گفتی دوستم داری و (مرگ)
مردی
من زندگی خواهم کرد
...

_
اما زجر نه تو تکنیک ِ نه تو هنر ...”
توی ِ این کلمات هیچی نیست
تو با پوست و گوشتت اونارو حس می کنی

و اگه یه فریب باشه چی ؟
که توی ِ این کلمات خودمو گم می کنم و باهاشون گول می زنم ؟!** "

سانتیاگو می گوید: « آمبروسیو ، منظورت این است که حرامزاده ها قیافه اشان به حرامزاده ها نمی خورد ؟( گفتگو در کاتدرال / ماریو بارگاس یوسا )

هیچوقت دست به خودت کشیدی ؟
نوک ِ سینه هاتو لمس کردی ؟
از خودت بوسه برداشتی ؟
پنجه لای پات انداختی ؟
این نوشته ها زجرشون به اندازه ی خود ارضاییه
لذتشون به اندازه ی زجریه که ازش می بری
و گاهی می شه که خودت می خوای خودتو جر بدی
اینجوریه که دیگه هیچکس نمی تونه لمست کنه
هیچکس نمی تونه ببوسدت
هیچکس نمی تونه سرما رو تنت بریزه
یا داغت کنه
چون به دستای خودت خو گرفتی

قبل از اینکه قرعه را بردارم با خودم گفتم برای یک سوال آسان روحم را می فروشم . حالا اگر شیطان واقعا وجود داشته باشد باید به جهنم بروم . ( لا کاتدرال )

نوشته ها جای اون کسیو پر می کنه که برات بمکه
کاری که از دستت بر نمی یاد
نوشته ها پشت زانوتو می لیسه
پشت کمرتو
زیر بغل تو
و این جاهاییکه برا خودت دسترس ناپذیره
و در عین حال شلاقت می زنه
سوزن توی سینت فرو می کنه و سیگار لای پات خاموش می کنه
پیکره ساعتی که از خود می مکد
هم عرق می کنی
هم سردته
و انگار یه جونور روی تنت راه می ره
مثل پر که رو تنت کشیده می شه
و خیسیو لزجیش غرقت می کنه

سانتیاگو می گوید : « انقلاب ، کتاب ، موزه . می فهمی صاف و ساده بودن یعنی چه ؟ »
آمبروسیو می گوید : « پسر من فکر می کردم صاف و ساده بودن یعنی زندگی بدون گاییدن . » ( لا کاتدرال )

/ _ بهم بگو الان حالت چطوره ؟ /

فکر می کند : همان روز اول شروع به کشتن آشناهای قدیمی کردی ، پوپیه ، میرافلورس . داشتی می بریدی ، زاوالیتا ، داشتی به دنیای تازه ای پا می گذاشتی : همان وقت بود ؟ همان وقت بود که بریدی ؟
فکر میکند : بریدن از چه ، پا گذاشتن به کدام دنیا ؟ ( لا کاتدرال )

اگه دست من بهت بخوره ، پژمرده می شی
زودتر از چیزی که فکرشو بکنی
مثل گلی که هنوز باز نشده پرپر می شه می ریزه
یخیو داغی ِ من می سوزوندت

چون خاکوبو و آیدا برایم کافی بودند ، چون دوستیهایی بود که راه بر غیر می بست ، سرشارت می کرد ، جبران همه چیز بود ، همانجا ، فکر می کند ، همانجا بود که خودم را به گا دادم ؟ ( لا کاتدرال )

( _ نمی تونه منو بسوزونه
مگر اینکه من خودم تسلیم سوختن و گر گرفتن خودم بشم )

لودویکو گفت : « چون بعد از یک ساعت کلنجار رفتن با یک آدم ، این ایپولیتو یابو یکدفعه حشری می شود . هرکه باشد روحیه اش ضعیف می شود ، کسل می شود ، اما او نه ، تحریک می شود . خودت می بینیش . » ( لا کاتدرال )

_ بوسه و خون ؟
خون از کجا ؟
بوسه از کی ؟

سال دوم بود ، زاوالیتا ، وقتی که دیدی فقط آموختن مارکسیسم کافی نیست ، باید اعتقاد داشته باشی ؟ شاید چیزی که خرابت کرد بی اعتقادی بود ، زاوالیتا ، ایمان نداشتن به خدا پسر ؟ برای اینکه به هر چیزی اعتقاد داشته باشی آمبروسیو . تصور خدا ، تصور « روح محض » که کاینات را خلق کرده ، معنایی نداشت ، پولیتزر این طور می گفت ، خدایی بیرون از زمان و مکان نمی توانست وجود داشته باشد . ( لا کاتدرال )

دلم می خواد سیگار روشنو نزدیک سینه ی چپت کنم و داغیشو روی قهوه ی سینت نگه دارم
بعد پسش بکشمو دستمو بزارم جاش
و تا درد فشارت بدم
چشمات برق می زنه
عزیزترین جای بدن انگشتان برای من
...
برای اینکه عمل کنی باید به چیزی اعتقاد داشته باشی ، و اعتقاد به خدا هیچ چیز را تغییر نداده !
( لا کاتدرال )

مدت هاست که نخواستم به کسی نزدیک بشم
و نذاشتم کسی بهم نزدیک بشه
نمی دونم الان چرا تو اومدی
نمی فهمم چرا دارم حفاظمو بر می دارمو راهت می دم

سانتیاگو می گوید : « توی مدرسه ، توی خانه ، توی محله ، توی گروه مطالعه ، توی حزب ، توی لاکرونیکا تمام زندگیم صرف کارهایی شد که به اشان اعتقاد نداشتم ، تمام زندگیم به تظاهر گذشت.
و تمام زندگیم در این آرزو گذشت که به چیزی اعتقاد پیدا کنم ، و تمام زندگیم یک دروغ بود ، من به هیچ چیز اعتقاد ندارم . »
به هیچ چیز اعتقاد نداشتم ، هیچ چیز نمی دانستم . فقط می خواستم بروم ، فرار کنم ، گم و گور بشوم . ( لا کاتدرال )

دلم می خواد جای اون زخمو رو دستت ببوسم و بمکم
اما جلوی خودمو می گیرم
پسِت می زنم
بلند می شم و می رم دم ِ پنجره و سیگار روشن می کنم
چشمتو می خوام برگردم و ببوسم
اما خودمو همونجا نگه می دارم
جلوی پنجره

اما ایمان نداشتن و کم رو بودن مثل این است که آدم سفلیس و جذام را با هم داشته باشد . ( لا کاتدرال )

_ دلت نمی خواد بلندت کنمو وایسونمت جلوی پنجره و تو چشات زل بزنم ؟
تو چشام زل بزنی؟

نازنین ؟

سانتیاگو گفت : « تردید نمی کرد ، ایمان داشت . آن وقتها هنوز به کسانی که به چیزی ایمان کورکورانه داشتند حسادت می کردم ، کارلیتوس . » ( لا کاتدرال )

بریم
من دیوونه بازی زیاد در میارم
اما یادت از ماهی باشه همیشه
که لیز ِ و هیچوقت تو دست نمی مونه
اگه می خوای باشی
ماهی باش
نخواه که ماهیگیر باشی
ماهیا تو خشکی اونقدر لباشونو مثل بوسه باز و بسته می کنن تا می میرن

سانتیاگو گفت : « تردید نمی کرد ، ایمان داشت . آن وقتها هنوز به کسانی که به چیزی ایمان کورکورانه داشتند حسادت می کردم ، کارلیتوس . » ( لا کاتدرال )

نمی خوای تلخیشو بچشی؟
داغ لبام رو پیشونیت می مونه
و روی ...
همیشه

*
زاوالیتا / زامپانو !!

**_
"من یه پشگلم ،
یه ژیگولوی ِ از خود راضی
یه کثافت
یه وراج
یه دیو ِ بزدل که در کمین فلانو فلانو فلانم
و حتی اونقدر مرد نیستم که فلانو فلانو فلان
سیگارم زیاد می کشم ."

ایپولیتو پرسید : « ببینم خایه هایت همیشه اینقدر کوچکند یا از ترس است ؟ ( لا کاتدرال )

noreply@blogger.com (polonaises) — Fri, 09 Jun 2006 22:40:00 +0000

ایستگاه مترو / مصلی / به سمت آرژانتین

مثل آخرین برگ از درختی که داره خشک می شه ، تو باد می لرزه .
گذاشتم صدای قدم هام رو بشنوه
فقط یه لحظه جا خورد
_سیگار می خوای؟_اوهوم ، یکی بر می دارم !تو هم مثل من از ازدحام خسته شدی؟_من برای مهمونی نیومدم اینجا . برای تو اومدم ...
چند روز تحت نظرت داشتم
تو همه ی اون چیزی هستی که یه مرد ممکنه بخواد
فقط به خاطر صورتت نیست
حالتت یا صدات ...
چشماته .
تمام چیزهایی که می تونم تو چشمات ببینم .
_چی تو چشمای من میبینی؟_یه سکوت ِ دیوانه وار میبینم
از فرار کردن بیزاری
برای اون چیزی که باید باهاش رو در رو بشی آماده ای
ولی نمی خوای تنهایی باش رو به رو بشی
_ نه !
نمی خوام تنهایی باهاش رو در رو بشم

_ این باد برق ایجاد می کنه .
اون نرم و گرمه ... و تقریبا بی وزن
عطرش وعده ی شیرینیه که از چشم های من اشک جاری می کنه ...
بهش می گم که همه چیز درست می شه
که از هر چیزی که ازش می ترسه و فراریش داده ، نجاتش می دم
بهش می گم که عاشقشم ...

صدا خفه کن ، صدای شلیک رو تبدیل به نجوا می کنه
تا موقعی که جون بده بغلش می کنم
هیچوقت نمی فهمم از چی فرار می کرد
فردا صبح چک رو نقد می کنم .

پاسداران / ساقدوش / پارک لویزان

_ حالا تو رو مثل یک مرض تو خودم دارم
My secret love
Stop it ,I love you, love me
اون منو بیمار خودش کرد
من تو رو تو خودم راه دادم
بگو که راست می گم
بگو که فقط حق با منه
اون منو بیمار خودش کرد ...

خیابان ولیعصر تا میدان تجریش / پارک وی

حالا حتی بوی نزدیکی را از دور توی سایه ی زخمی که نیست ، با تیر می زند ! اناری که بی دندان است !
انگار یاخته های کالوینو تمام ِ من است که توی لباس خواب ِ بنفشی خوابیده و بوی لاشه ی گربه می دهد !

میدان ونک / ایستگاه تاکسی کرج

* خوشگل من
قشنگم
از من نترس
نخواهی یافت
بر گردن گاو آسایم
مانند کوهی مرطوب
اجتماع شکم ِ عرق کرده ی زنان را
...
بیا
نزدیکم شو !
بده به من
معصومیت لبانت را !
( ماریا / مایاکوفسکی )

شهر کتاب نیاوران/ تجریش/ دربند / ظهیرالدوله

دلم به صدایی خوش است که ندارد ؟
به نفسی که آه نکرده ، نمی گشایدم
یا به راهی که این گورستان با تمام خیابان ها و میدان ها و کوچه ها و خانه هایش با تمام اجسادش حالم به هم می زند را تشدید می کند !؟

پارک ساعی / اسکان

_ نه ، شاخه ی زرین برای تو نیست ، برای کسانی نیست که تا این حد از خواست هایشان بی خبرند . تو فقط می توانی خودت را به روشنی ناپایداری که به محض خاموش شدن این آتش ضعیف نمایان خواهد شد بسپری . ( دگرگونی / میشل بوتور )

سینما فرهنگ/کاخ سعد آباد / دولت

من مست پتیاره وِِ خلقی تمام کر
...
جنده هام همه یکجا توی بوی صدای تو غرق
مردند ...

انقلاب/ پل حافظ / میدان فردوسی/خانه ی هنرمندان

هیچ راه حل دیگری برایت باقی نمی ماند : فقط می توانم جاده را پشت سرت ببندم و به تو اطمینان بدهم که بسته شده ، فقط می توانم یکی از راهنماهایم را ، ماده گرگی را ، به تو امانت بدهم که پشمش به قدری همرنگ خاک است و همرنگ این بخاری که از آن بر می خیزد ، که تو با چشم های تارت تنها می توانی گاه به گاه ببینی اش ، آن هم وقتی که کاملا به اش نزدیک بشوی و موها و پنجه هایش را تشخیص بدهی ، اما به طور معمول باید خودت را فقط به صدای بینی بالا کشیدن هایش بسپری و با پنجه زمین را خراشیدنش . ( دگرگونی / بوتور )

شهید حقانی / ایستگاه مترو / میرداماد

صدای پیانو = مشت پستان
دست بکشم به تاک !
تو ...

Piss !

The limitation of love is that you need an accomplice
Your friend well knew,
That libertine’s refinement lies in being at once,
Executioner and victim
پازولینی )/ Salo )

اتوبان دماوند / سوهانک

اصلا من توی تمام استخوان های تو دود شده ام ...
دود ...
اصلا من لای آرواره ی ِ تمام تو
مُهر شده ام ... عق ...
اصلا عق
روی تمام لحظاتی که بوی تو ...

ده ونک

بوی اسفند و بوی خانه ای می سوزد
آجرهای سیاه
و صدات
صدات
که حالا با بوق ممتد و یکنواخت تلفن توی مخم تلو می خوره

فلسطین / تیاتر شهر / سینما عصر جدید

بوق ممتد ...

پارک لاله / موزه هنرهای معاصر